மனக்கடலில் சிறு படகு

மனக்கடலில் சிறு படகு
மனசை வானம் என்பதா?
குகை என்பதா?
கடல் என்பதா?
எண்ணங்களை பெரும்பாலோர்  அலைகளுக்கே ஒப்பிடுகிறார்கள். நினைவலைகள் என்கிறார்கள். எண்ண அலைகள் என்கிறார்கள். வானத்தின் மேகங்களுக்கோ சிந்தும் தூறல்களுக்கோ ஒப்பிடுவதில்லை. சிலர் தான் குகைக்கு ஒப்பிடுகிறார்கள். புதுமைப் பித்தனின் மனக்குகை ஓவியங்கள் நினைவுக்கு வருகின்றன. குகைக்குள்ளும் ஓவியங்களை அழிக்கிற அலைகள் வந்து நிரம்புகின்றன.
மனம் எல்லையற்ற மகாசமுத்திரம் போன்றது என்று தோன்றுகிறது. அதன் வீச்சுக்கும் விசாலத்திற்கும் எல்லைகளே இல்லை. அதுவே படைக்கிறது. அதுவே காக்கிறது. அதுவே அழிக்கிறது.
இந்தச் சிறிய புத்தகத்தில் அதன் விசாலத்தையும் வீச்சையும் என் சக்திக்கேற்றவாறு காட்ட முயற்சித்திருக்கிறேன்.மனித மனத்தின் சக்தியை ஒப்பிடும்போது அவனது உடலின் சக்தி சிறு படகு தான். அதைக் கொண்டு தான் அந்த மனமெனும் மாகடலைக் கடந்து கடந்து அவன் லட்சிய எல்லைகளைத் தொட முயல்கிறான்
 மனம் ... பொதுவான மனித மனம் ஒரு மகாசமுத்திரம். என் சக்தி சிறியது. சிறு படகு போல.என் படகை வைத்து நான் எட்டித் தொட்ட துறைமுகங்களை சிறுசிறு எழுத்துச் சித்திரங்களாக்கித் தொகுத்திருக்கும் முயற்சி இது. நேர்மையான பணிவான முயற்சி. வாசிக்க நேரம் கிடைக்கும்போது அன்பு கூர்ந்து வாசிதது என் படகு லக்கு லகான் இல்லாமல் பயணம் போன வழியைச் சற்று பாருங்கள்.பிடிக்கும். பிடிக்காமல் போனாலும் உங்கள் மனப்படகு தன் பயணத்தில் உங்களை இழுத்துச் செல்லும்.

பிம்பங்களை நம்பிக் கொண்டு

பிம்பங்களை நம்பிக் கொண்டு
தத்துவச் சுரைக்காய்கள் ஏராளமாக விளைந்து படர்ந்திருக்கிற அந்தக் குடிசை வீட்டுக் கூரைப் பந்தலின் கீழே ஒரு குழந்தை, நாலு வயசு, விளையாடிக் கொண்டிருந்தது. கையில் ஒரு முகம் பார்க்கும் கண்ணாடியை வைத்துக் கொண்டு திருப்பித் திருப்பி தன் அழகைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. 

பெண் குழந்தை அல்லவா? பின்னே எப்படி இருக்கும்?
அது பார்க்கிற ஒவ்வொரு கோணத்திலும் ஒரு பிம்பம். மாறி மாறித் தெரிகிறது. அதைத் திருப்பித் திருப்பிப் பார்ப்பதில் ஒரு லயிப்பு. பார்த்துக் கொண்டே இருக்கிற கவனக் குறைவில் கை தவறிவிட்டது. மூலையில் இருந்த அம்மிக் கல்லில் விழுந்து கண்ணாடி நொறுங்கிச் சிதறிவிட்டது.
தரையில் பல நொறுங்கல்கள். விழுந்துவிட்ட கண்ணாடித் துண்டுகள். அவற்றில் அவள் முகம் பல முகங்களாகப் பிரதிபலித்தது. ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு அளவில் ஒவ்வொரு தினுசில்.
பொங்கப் பொங்க சிதறல்களை ஒன்று சேர்த்து அது தேடியது. பழைய முகத்தை! இல்லை. அது தென்படவில்லை. அது உடைந்து போனதற்காக அதிகம் கோபித்துக் கொள்ளாத அப்பாவையும் அம்மாவையும் கூப்பிட்டுக் காட்டிக் கேட்டது.
எல்லாமே உன் முகம் போல் தான் இருக்கிறது என்றனர் இருவருமே.
அதற்கு நம்பிக்கை வரவில்லை. எந்த முகமும் தன் முகம் மாதிரி இல்லை என்று அது ஓவென்று அழத் தொடங்கியது. ஒரு சிறிய துண்டை அதன் முகத்திற்கு மிக அருகே கொண்டுவந்து காட்டிவிட்டு அவர்கள் இதோ பார் நீ உன் மாதிரியே தெரிகிறாய். என்று பலமுறை சொல்லிய பின்னும் நம்பாத அந்தக் குழந்தைக்கு சுற்றுப் பக்கத்திலிருந்த பலரைக் கூப்பிட்டு சமிக்ஞை செய்து அவ்வாறே கூற வைத்தார்கள்.
அப்புறம் தான் அது நம்பியது.
பிம்பங்களை நம்பி வாழ்கிற வாழ்க்கைக்கு இப்படி நாலுபேர் சொல்லும் அபிப்பிராயங்கள் தான் முக்கியம்.

அடிமாடுகளும் சினையாடுகளும்

அடிமாடுகளும் சினையாடுகளும்

மாநகரங்களை நோக்கி லாரி லாரியாக மாடுகள் போகின்றன. ஆடுகள் போகின்றன. சினையாடுகளும் கூட 

நான்கு வழிச்சாலைகள் உள்ள எந்த தேசீய நெடுஞ்சாலையிலும் அன்றாடம் நள்ளிரவிலிருந்து அதிகாலை வரை நின்று, உட்கார்ந்து கவனித்துப் பார்த்தால் அவை தென்படும். மலங்க மலங்க விழிக்கும் கண்கள். ஆடுகளாகவும் மாடுகளாகவும் பிறக்க நேர்ந்த அவலத்தை அவை மௌனமாக முறையிடுவது போல் தென்படும் காட்சி அது.
அவை எங்கே போகின்றன?
முன்பின் அறியாத கசாப்புக் கடைகளில் தொடங்கி அவற்றின் பயணம் அறுசுவை விரும்பிகளின் அடிவயிற்றில் முடியப் போகின்றது.
ஆனால் அவை எந்தெந்த சூழ்நிலைகளில் எப்படி எப்படி வளர்க்கப்பட்டன? எந்த மலைக்காற்றை சுவாசித்து  எந்தக் குளம், அருவி அல்லது குழாய் நீரைப் பருகி எந்த செடி கொடிகளை உண்டு ஆளாகி இன்று மரண யாத்திரையிர் எங்கெங்கே போய்க் கொண்டிருக்கின்றன? யாராலும் சொல்ல இயலாது.
அவை விட்டுப் பிரிந்து வந்த கிராமப்புறங்கள் அவை ஏற்படுத்திய சூன்யத்தால் என்ன வகை வெறுமையை அனுபவிக்கின்றன?
எதைக் கவனிக்கவும் நேரமில்லாது பணங்காசு பார்க்கிற அவசர ஓட்டத்தில் அதை யார் பொருட்படுத்துகிறார்கள்?
எல்லோருக்கும் பணம் வேண்டும். பணம், பணம், பணம்.
அந்த மாடுகளின் கத்தும் ஓசையோ ஆடுகளின் பிளிறல்களோ அவற்றின் நடமாட்டம் உயிர் வாழ்விற்கு வழங்கும் துள்ளலும் துடிப்புமோ அவற்றின் கழிவுகளுக்கு ஏங்கும்மண்ணின் பசியோ எதுவும் யாருக்கும் கேட்பதில்லை.கொடுக்கத் துணை நின்று அவர்களை மலை விழுங்கி மகாதேவனாகி வருகிற கார்ப்பொரேட் கம்பெனிகளுக்குப் பறிகொடுத்தவர். அந்தக் கூரை வீடு மாடி வீடாகியது. மாட்டுக் கொட்டகை மண் மேடாகியது. இத்தனை நடந்தும் அவரது மூதாதையர் இழுத்துக் கட்டிய மாடுகளும் மேய்த்து வந்த ஆடுகளும் அவர் மனத்தின் அடிவாரத்திலிருந்து மறையவில்லை.
உடல் நிலை அவ்வளவாக ஒத்துழைக்கவில்லை என்றாலும் அவர் வசதி வந்த பிறகு நல்ல சிமெண்ட் தளம் போட்டு மாட்டுக் கொட்டகை கட்டி இருக்கிற ஓரிரு மாடுகளை மேய்த்துக் கொண்டு அவற்றிற்குத் தீவனம் வைத்து அவை கன்று ஈனும் போதும் குட்டி போடும்போதும் உள்ளூர மகிழ்ந்து குதூகலித்துக் கொண்டிருக்கிறார்.
சுத்தப் பைத்தியக்காரத்தனம் என்று நண்பர்கள் விமர்சிக்கிறார்கள், விடுமுறைகளில் வீட்டிற்கு வரும் பிள்ளைகள் சலித்துக் கொள்கிறார்கள். மலையடிவாரத்தின் கீழே ஹோவென்று வீசும் காற்றின் தனிமையோடு தன் தனிமையைப் பகிர்ந்து கொண்டு உடன் வாழ்கிற மனைவி வருத்தப்படுகிறார்.
அவர் விட்டுக் கொடுப்பதாக இல்லை.
எந்தப் பைத்தியக்காரத்தனத்தை யார் சொல்லி யார் விட்டு விட்டிருக் கிறார்கள்? இதுநாள் வரை.
ஒரு மாடு... ஒரே ஒரு மாடாவது... அவரது இடைவிடாத கர்மயோகத்திற்கு உதவி செய்ய ஒரே ஒரு மாடாவது என்று அலைபாயும் அவர் மனசிற்கு எப்படியாவது ஒரு மாடு கிடைத்து விடுகிறது. அது கன்று ஈன்று வம்சம் பெருக்கி விடுகிறது. அவர் தர்ம கைங்கரியமாக இதைச் செய்யவில்லை.
உயிர்களோடு உயிராக ஒன்றி வளர்ந்துவிட்ட பாந்தத்திற்காக அவற்றை வளர்க்கிறார். வயதுக்கு அவை வந்ததும் விற்று விடுகிறார். அவற்றின் பாலை வீட்டுக்குத் தேவைப்பட்டது போக விற்கவும் செய்கிறார். ஆனால் எதுவும் பணத்தை உத்தேசித்து அல்ல.
எண்ணிக்கையற்ற அடிமாடுகளையும் சினையாடுகளையும் பிரியாணிகளுக்கு அனுப்பியதால் வெறிச்சோடிப் போன கிராமத்தில் இன்னும் இந்தியாவும் கலாச்சாரம் கலாச்சாரம் என்று நாக்கு நுனியில் பேச உதவுகிற அந்த மர்மமான சரக்கின் உட்பொருள் அழிந்து போகாமல் அவர் உணர்ந்து கொண்ட அர்த்தத்தைப் போற்றிக் கொண்டிருக்கத் தான்.
அப்படி அனேகர் உயிர் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பார்கள். நம்பலாம் நகரம் என்ற மகாமசானத்தை நோக்கி எத்தனை அடிமாட்டு லாரிகள் போன போதிலும் கிராமம் என்றென்றும் உயிர் வாழும்.
எத்தனை ஆக்கிரமிப்புகளுக்கு மத்தியிலும் மிஞ்சியிருக்கிற இந்தியாவைப் போல.

எனது வாசகர்

எனது வாசகர்
தொடர்ந்து நாட்குறிப்பு எழுதும் பழக்கம் எனக்கு இல்லை. ஆனால் எல்லாரையும் போல நாட்குறிப்பு எழுதலாமென அடிக்கடி தோன்றிவிடும்.
ரொம்பச் சோம்பல் வாழ்க்கை நடத்துகிறோம் என்ற வெட்கம் ஏற்படும். புத்தாண்டாக இருந்தால் ஒரு நாட்குறிப்பு வாங்கி வருவேன். இல்லையென்றால் பேசாது ஒரு ‘பைண்ட் நோட்’ வாங்கி, தேதி குறித்து எழுதத் தொடங்கி விடுவேன்.
இப்படி அடிக்கடி தோன்றும்; அடிக்கடி எழுதுவேன். இந்த ‘அடிக்கடி’யிலேயே ஓர் எகத்தாளக் குறிப்பு உள்ளதை நீங்கள் கவனித்திருக்கலாம்.
தொடர்ந்து எழுத முடியாத குட்டு வெளியாகி இருப்பதே அது! சரி, தொடர்ந்து எழுத முடியாது போய்விட்டாலும், எப்போதாவது எழுதி வைத்த குறிப்புக்களைப் புரட்டிப் பார்க்கத் தோன்றும்.
அப்படி சமீபத்தில் 1974ம் ஆண்டு நான் எழுதி வைத்த நாட்குறிப்பைப் புரட்டினேன். அதில் அந்தரங்க விவகாரம் எதுவுமில்லை. அதனால் அதை அப்படியே கீழே தந்திருந்தேன்.
“எனது வாசகரை நான் ஒரு ‘கனவான் தன் நெருக்கமான நண்பனையோ, பிரியமான உறவினரையோ எப்படி பாவிப்பாரோ அவ்விதமே கருதி அவருக்காக நான் எழுதும் கதை கவிதை கட்டுரைகளில் அந்த பாவனையைக் கடைப்பிடிப்பேன்.
அவர் தப்பித் தவறியும் சிறுமை உணர்வு கொள்ளவோ, அவரைச் சாணம் மி தித்தது போன்ற உணர்வு பெறச் செய்யவோ அவர் முகத்தில் அறையவோ, அவர் தலையில் நறுக்கென்று குட்டவோ மாட்டேன்.
அவரைக் கிள்ளி அழவைக்கவோ, கிச்சு கிச்சு மூட்டி மரியாதைக் குறைவாக சிரிக்கச் செய்யவோ, ஏதேனும் ஓர் ஆபாசமான ரகசியத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் பாத்திரமாகவோ அவரைக் கருதவோ மாட்டேன்.
அவரிடம் நான் தான் சுக்ராச்சாரியர் போலவும் அவர் வெறும் ஒரு சிஷ்யர் போலவும் நான்  ஒரு தோரணை காட்ட மாட்டேன்.
அவரைப் பயமுறுத்துவது, குரூரக் கதைகளைச் சொல்லி அவரைக் கிலி பிடிக்கச் செய்து அதிர்ச்சியூட்டுவது நான் முற்றிலும் தவிர்க்க வேண்டிய முதலாவது விவகாரம்.
எனது வாசகரிடம் நான் என் அசிங்கமான ஆசைகளையோ அபத்தமான கருத்துக்களையோ வெளியிடுவது அற்பத்தனமாகும்.”
குறிப்பு இத்தோடு நின்று வேறு தேதியில் வேறு மொழியான ஆங்கிலத்துக்குத் தாவியது .
எனது வாசகரை, நான் நேருக்கு நேர் இதுவரை சந்திக்க நேர்ந்ததில்லை. அம்பலங்களுக்கு வந்து மேடை வெளிச்சம் பெற்று சுமை எதற்கு என்று ஒதுங்கியே பழகிவிட்டேன்.
அவரை நேருக்கு நேர் சந்திக்க முடிந்ததில்லையே தவிர, பேனாவைத் திறந்தவுடன் மானசீகமாக அவர் என் பக்கத்தில் வந்து உட்கார்ந்து கொள்வார்.
அவர் பக்கத்தில் இருக்கிற பொறுப்புணர்வுடன் நான் என்றோ எழுதி வைத்த குறிப்பின்படி நான் எழுதிச் செல்வேன். கூடுமானவரை எனக்கு நானே விதித்துக் கொண்ட நிபந்தனைகளை பூர்த்தி செய்ய முயலுவேன்.
அதில் எவ்வளவு வெற்றியடைந்தேன்?
தெரியாது.
நான் விளையாட்டாகவும் .பொழுது போக்காகவும், பொழுது போக்குவிப்பதற்கும் தான் எழுதத் தொடங்கினேன். எனவே இன்னின்ன பத்திரிகைகளின் வாசகரை என் வாசகர் என்று உரிமை கொண்டாட வழியில்லாமல் போயிற்று.
போகப் போக, என் மனப்போக்கு எழுத்து என்பது வெறும் பொழுது போக்கு விவகாரம் அல்ல என்று உணர்ந்து கொண்டது.
பொழுதுபோக்காக எழுதுவது தவறு என்றோ, குற்றம் என்றோ நான் கருதவில்லை.
ஆனால் எழுத்தே, எழுதுவதே  பொழுது போக்கிற்காகத்தான் என்ற கருத்து எனக்கு மாறுபட்டது.
எழுத்து மனங்களை உருவாக்குகிறது. ஒரு பண்பாட்டை வழி நடத்திச் செல்கிறது; மனித சிந்தனையை ஒரு கால கட்டத்தின் சீரான வார்ப்பில் இயக்குகிறது. என்றெல்லாம் பெரியவர்கள் எழுதிய பெரிய பெரிய வார்த்தைகளைப் படித்து நான் பயந்திருக்கிறேன்.
ஒருவேளை அந்த அச்சம்தான் என் பாதையில் சில திருப்பங்களை ஏற்படுத்தியிருக்கலாம்.
மேலும் ஒன்று முகம் தெரியாத, ஆனால் மானசீகமாக என் பக்கத்தில் வந்து உட்கார்ந்து கொள்கிற வாசகர்தான், இப்போது நான் போகும் பாதையில் என்னை நடத்திச் செல்கிறவர்.
என் வாசகரைத் திருப்தி செய்யும் நோக்கம் எனக்கு எப்போதும் இல்லை. அதனாலேயே எழுதி முடித்த எந்தப் படைப்பின் மீதும் எனக்கு முழு நிறைவு வருவதில்லை. ஆனால் என் வாசகரோடு, நான் பல செய்திகளை ஒளிவு மறைவின்றி, அதே சமயம் நாகரீகமாகப் பகிர்ந்து கொள்ள முனைந்திருக்கிறேன்.
கூடுமானவரை கண்ணியமாக அவரிடம் நடந்து கொள்ள முயற்சித்திருக்கிறேன். அவர் ஒரு தனி நபர் அல்ல; அவர் ஒரு பெரிய கூட்டுத் தொகுதி (Amalgamation) என்பது போன்ற உணர்வு அடிக்கடி எனக்கு வரும்.
எழுத முடியாத சமயங்களில், எழுத விரும்பினாலும் நேரம் கிடையாத சந்தர்ப்பங்களில், மிக மிக நெருக்கமான அவரை, சந்திக்கத் தவறிட்ட வேதனை மனசைக் குதறும்.
அதே சமயம் ரயிலிலோ, பஸ்ஸிலோ எவரோ ஒருவர் நான் எழுதியதைப் படித்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்க்க நேரும் என் முதுகு நெளியும். நீங்கள் எழுதிய இதை நான் படித்திருக்கிறேன் என்று எவராவது முகத்திற்கு நேரே சொல்வார்.
இந்த இரண்டும் சொல்ல வராத ஒரு கூச்சத்தை ஏற்படுத்தும். ஏதாவது பேசி அவர் கவனத்தை மாற்றி விடவே முயலுவேன். இதெல்லாம் கூட என் வாசகர் மீது நான் வைத்திருக்கும் ஆழ்ந்த மரியாதையின் விளைவுதான் என்ற உணர்வு எனக்குள் வலுப்படுகிறது.

ஒவ்வொரு காற்றோட்டமும் புதிது

ஒவ்வொரு காற்றோட்டமும் புதிது

அது ஒரு குழந்தைகள் ரயில். ஆறேழு சின்னஞ்சிறு  பெட்டிகள். பொம்மை வண்டிகளுக்கு வண்ணந் தீட்டுவது மாதிரி பச்சையும் நீலமுமாய் வர்ணமடித்த சித்திரங்கள் வேறு. ஒரு சிறிய எஞ்சின், அரை மீட்டர் இடைவெளியில் சிறிய தண்டவாளங்கள். கோட்டையைச் சுற்றி, ஓர் அரைவட்டம் போட்டு விட்டுத் திரும்பும். அந்த ரயில் சவாரியின் வினோதத்தை அனுபவிக்க எத்தனையோ குழந்தைகள் ஓடிவந்து தேடி இடம் பிடிக்கின்றன.
வயது முதிர்ந்த குழந்தைகள், வயதுக்கு வந்தவை, வயது வராதவை, தேனிலவுக் குழந்தைகள், நிஜமாகவே குழந்தைகள், எல்லாக் குழந்தைகள் முகத்திலும் அனேகமாக ஒரு பரவசம். ஆள் சேரட்டும் என்று காத்திருக்கிற ஆட்டோ போல் ரயில் காத்திருக்கிறது. எப்போது வண்டி புறப்படும் என்று ஆவலில் வெளியே நிற்கின்ற பொம்மைக் கைகாட்டி மரத்தைக் குழந்தைகள் எட்டியெட்டிப் பார்க்கின்றன.
ஒரு வழியாக எஞ்சின் உறுமிற்று. குப்குப்பென்று ஒரு கரிமண்டியில் கோணிகளை உதறுவது போல் கரும்புகை. 

மெல்ல மெல்ல ரயில் ஓடுகிறது. ஒரு மனித ஓட்டத்திற்கு நிகர். நிஜக்குழந்தைகள் அந்த முதல் ஓட்டத்தில் ஆர்ப்பரித்துச் சிரிக்கின்றன. வயது மீறிய குழந்தைகளுக்கும் அந்த குதூகலம் ஒரு புன்முறுவலாகவேனும் தொற்றிக் கொள்கிறது. காலமும் வாழ்க்கையும் அந்த மினிரயிலில் கொஞ்ச நேரம் மறந்து போகிறது.
டிக்கெட் பரிசோதகர் கடைசிவேனிலிருந்து எஞ்சினைப் பார்த்துக் கத்துகிறார்.
“தகரால் இல்லியே?” வட்டார வழக்கு.
ஏதோ பதில் வருகிறது. வண்டிக்கு வெளியே வேலூர்க் காக்காத்தோப்பு மெல்லப் பின்வாங்குகிறது.
டி.ப.தன் கத்தலுக்கு பெட்டி முழுசுக்குமாய்ப் பொதுவில் சமாதானம் சொல்கிறார். அவர் கையில் ஒரு நீளத்தடி.
“தண்டவாளத்தில் கல்லை வச்சுடுதுங்க நாமர்தாப் பசங்க?”
திடீரென்று ஓர் ஊளை. ஓடுகின்ற நாயைத் துரத்துவது போல் ஊர்கின்ற ரயிலின் இரு புறங்களிலும் சிறுவர் பட்டாளம் துரத்தி வருகிறது.
“டாய்...” என்று டி.ப. தடியை உயர்த்துகிறார். வானத்தை நோக்கித் தடி ஆடுகிறது. மெல்லச் சிறுவர் படை பின்வாங்குகிறது. ரயில் கொஞ்ச தூரம் போயிருக்கும். எதிரில் உட்கார்ந்திருந்த தேனிலவுக் குழந்தைகளுக்கு அந்தச் சின்னப் பெட்டியின் சௌகரியமான நெருக்கம் ஒரு வசதி போலும். புஜமும் இடுப்பும் உராய அவர்கள் ஸ்பரிசத்தின் புது மயக்கில் இருந்தனர். ஊஞ்சலாட்டுவது போல் வண்டு ஆடுகிறது.
ஹோய்... ஹோய் என்று வெளியே கூக்குரல் கேட்டது. தெற்கே திரும்பினால் ஒரு குருவிக்கார முகாம். கன்னங்கரேலாய், மண் நிறமாய் செம்பட்டையாய், தாமிர நிறமாய் சிறிசும் பெரிசுமாக தண்டவாள ஓரத்தில் குருவிக்காரக் குழந்தைகள். திறந்த மேனியில், பாசிமணி மட்டும் அணிந்த நீள வரிசை.
குதூகலம் தாளாமல் சில குழந்தைகள் தக்கத்திமி என்று குதிக்கின்றன. ரயில் விநோதத்தை ரசிக்கிற ஆரவாரம், முகங்களில் நூறு விளக்கு எரிகிற பிரகாசம். சில குழந்தைகள் ஓட்டப் பந்தயத்தில் ஈடுபட்டன. ஓடிவருகின்ற குழந்தைகளை நோக்கி டி.ப.வின் எச்சரிக்கைத் தடி உயர்ந்து ஆடுகிறது.
ஓடிவந்த குழந்தைகள் சட்டென்று ஓட்டத்தை நிறுத்தித் திரும்பி திமுதிமுவென்று நிற்கும் குழந்தைகளை நோக்கித் திரும்பி ஓடின. குதூகலம் எங்கே கொப்பளித்தாலும் வேடிக்கை பார்க்கும் நான் வெளியே எட்டிப் பார்த்தேன்.
வண்டி அவர்களைக் கடந்தது. லேசான ஒரு வளைவு. இப்போது எல்லாக் குருவிக்காரக் குழந்தைகளும் நன்கு பார்வைக்குத் தென்பட்டார்கள். எல்லாக் குழந்தைகளும் ஸ்விட்ச் தட்டிய மாதிரி ஓர் யந்திர விசையோடு, முஸ்லீம்கள் நமாஸ் தொழுகைக்கு முழுந்தாளிடுவது போல் தண்டவாள ஓரத்தில் சற்றுத் தொலைவில் வரிசையாக முழந்தாளிட்டன. வண்டி மெதுவாக அவர்களை விட்டுத் தொலைவில் சென்று கொண்டிருக்கிறது. சட்டென்று யாவும் ஒருசேரத் தண்டவாளத்தின் மீது காதுகளை வைத்துக் கொண்டு படுத்தன. அவை கிணுகிணுப்பது தூரமானாலும் ஸ்பஷ்டமாகக் கேட்டது.
முதலில் எனக்குப் புரியவில்லை.
“என்ன செய்றாங்க?” என்று நிற்கின்ற டி.ப.வைக் கேட்டேன்.
“ரயிலு போவற சத்தம் தண்டவாளத்திலே கேக்கும், அதுக்காவ படுத்துணு கேக்குதுங்க சைத்தானுங்க!” என்று கோபமாகச் சொன்னார்.
எனக்கு ஒரு சிறு ஏக்கம் தோன்றியது. அந்தக் குழந்தைகள் ரயில் செல்ல வாய்ப்பில்லையே என்பதற்காக அல்ல! என்னால் அவ்விதம் தண்டவாளத்தில் ரயில் ஓடுகிற ஒலியைச் செவிநாய்த்துக் கேட்க முடியாதே என்றுதான். ஓடும் ரயிலின் நாதம் எவ்விதமான இசையாய் தண்டவாளத்தில் கேட்கும்? அதற்கு நிகர் இருக்குமா? இத்தனை குழந்தைகளை அது ஈர்க்குமளவு அதற்கு என்ன சிறப்பு?
வெளியே பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தேன். எல்லாக் குழந்தைகளும் எழுந்து நின்று கைதட்டிச் சிரிக்கின்றன.
குருவிக்காரர்கள் தான் மண்ணின் மைந்தர்கள். புராதன ஹிப்பிகள். எவ்விதப் போர்வையுமற்று, திக்கற்று, நாகரிகத்தின் வேஷங்கள் அற்று, எந்த நாகரிகமுமற்று அவர்களே ஒரு நாகரிகமாய் வெய்யிலையும் மழையையும் காற்றையும் வானையும் வெகு சகஜமாக அவர்கள் அனுபவிக்கிறார்கள்.
தண்டவாளத்தில் ரயில் நாதத்தைக் கேட்க முடியாத என் ஏக்கத்தை குருவிக்காரக் குழந்தைகளின் குதூகலம் சிரிப்புக்காளாக்கிற்று - நான் எனக்குள் அந்தக் குழந்தைகளையும் என்னையும் பார்த்துச் சிரிக்கத் தொடங்கினேன்.
ஆம்! பல குழந்தைகள் மத்தியில் நானும் ஒரு குழந்தைகள் ரயிலில் போய்க் கொண்டிருக்கிறேனே... என்னை இவ்விதம் உந்தியது எதுவென்று யோசித்தேன்... எனக்கு இன்னொரு சம்பவம் நினைவு வந்தது.
இந்த வருஷக் கோடையில் என் கிராமத்தில் குண்டு மல்லைகைச் செடிகள் ஏராளமாய்ப் பூத்தன. வீடுகளில் படிப்படியாய்ப் பூக்களைக் கொட்டி பெண்கள் பூத்தொடுத்தார்கள். மட்டைப்பூ தைத்துக் கொள்ளும் எத்தனையோ ஆசைகள் இந்த வருஷம் அவை ஏகமாக நிறைவேறின. அந்த வீட்டில் ஒரு நாலு வயதுச் சிறுமி. பூவின் மீது அவளுக்குக் கொள்ளைப்பிரியம். அவளுக்கு இருப்பதோ ஒரு சாண் தலைமுடி அதில் ஒரு கூடையாய்ப் பூவைச் சுற்றினாலும் அவள் ஆசை அடங்காது நீளமாய்ச் சவுரி வைத்து குதிகாலில் இடிக்குமாறு ஜடைக் குச்சியோடு அவளும் இருமுறை மட்டைபூ தைத்துக் கொண்டாள். ஆசை தணிந்த பாடில்லை. அடுத்த வீட்டில் முடிவாங்கத் திருப்பதி போனார்கள். நிறையப் பெண்கள். அதற்கு முந்தின நாள் தலைமுடிக்குப் பிரிவுபசாரமாக அவர்கள் எல்லாம் மட்டைப் பூ தைத்துக் கொண்டார்கள். நாலு வயதுச் சிறுமிக்கும் ஏக்கம் பிறந்தது. எந்தச் சமாதானமும் அவளைத் தேற்ற முடியவில்லை.
அடுத்த நாளிலிருந்து, குண்டு மல்லிகைச் செடிகளில் பூக்கள் குறைந்தன. நாலு வயதுச் சிறுமியின் ஏக்கம் செடிகளுக்குப் புரியவில்லை. அவள் அழுது கொண்டேயிருந்தாள். அடுத்த வீட்டில் எல்லாப் பெண்களும் மட்டைப்பூ தைத்துக் கொண்டது அவளுக்கு மறக்கவேயில்லை. அவள் அழுது கொண்டேயிருந்தாள்.
மூன்றாம் நாள் அவர்கள் எல்லாரும் திரும்பி வந்தபின் அவள் சிரிக்கத் தொடங்கினாள். காரணம் எல்லாத் தலைகளும் மொட்டை சிறுமியின் தலையில் அவளுக்கே உரிய சாண்முடி பத்திரமாக இருந்தது. அதில் அவளுக்குக் களிப்பு. மட்டைப்பூ மறந்து போயிற்று.
வாழ்க்கை இந்த விதத்தில் விவேகத்தைப் போதிக்கிறது ரயில் சவாரி கிட்டவில்லையெனில் தண்டவாளத்தில் கேட்கும் ரயிலின் நாதம். மட்டைப்பூ இல்லையெனில் மொட்டைத் தலைகளைப் பார்த்து ஒரு பெருமிதம்.
குழந்தைகள் இனியவற்றைச் சீக்கிரம் தேர்ந்து கொள்கின்றன. துன்பங்களை மறக்கின்றன. கோபம், வருத்தம், பகை, வஞ்சம் எல்லாம் அந்த உள்ளங்களில் விரைவிலே மாறி விடுகின்றன. உயிர் வாழ்க்கை என்ற இடையறாத ஆனந்த அனுபவத்திற்கு எவையெல்லாம் தடையாகின்றனவோ அவற்றையெல்லாம் குழந்தைப் பருவம் எளிதிலே விலக்கி வைக்கிறது.
எனவே தான் ஏசுநாதர் சொன்னார்.“நீங்கள் குழந்தைகளைப் போல் மாறாவிட்டால் உங்களால் மோட்ச சாம்ராஜ்யத்தில் பிரவேசிக்க இயலாது.”

யந்திர நாகரிகம் மனத்திற்கு ஒரு தனி வாழ்க்கையும் உடம்புக்கு ஒரு தனி வாழ்க்கையுமாக பிரித்துவிட்டது. நமது துயரங்கள் வினோதமாய் விட்டன. நமது ஆசைகளும் அவற்றை நாம் அனுபவிக்க, ஓய்வு கிட்டாதவாறு விபரீதமாகி விட்டன. அனேகமாக நாம் ஓய்வு ஒழிவின்றி ஓடிக்கொண்டே வாழ்கிறோம.
மனப்புழுக்கமும், விரக்தியும் மிஞ்சும்போது நம்மை மறந்து போக ஏதாவது சாதனங்களைத் தேடுகிறோம். நமது தேட்டம் இப்போது மரிஜுவானாலும் பெதடினிலும் கொண்டு போய் விட்டிருக்கிறது. செயற்கையான துன்பங்களுக்கு, செயற்கையான மாற்றுக்கள்.
நவீன மனிதன் தன்னை எதிலாவது அமிழ்த்திக் கொஞ்சநேரம் தன்னை மறந்துபோகத் துடிக்கின்றான். இந்த செயற்கையான மாற்றங்கள் அவனுக்குப் புதிய துன்பங்களாகிய, பிரச்னையாகி பீதியளிக்கின்றன.
வாழ்க்கையோ எளிய மகிழ்ச்சியை ஏராளமாய் இலவசமாய் இரைத்து வைத்திருக்கிறது.
வானிலிருந்து சிதறும் வைரம் போன்ற கோடை மழையின் ஆலங்கட்டியில், பாக்டீரியா பயமற்று பௌர்ணமி நிலவில் தெருப் புழுதியில் ஆடும் பலீஞ்சடுகுடுவில், எங்கோ கூவும் குயிலின் குரலில், ஒரு குழந்தையின் குதூகலத்தில், பீடுடன் திரியும் கோயில் காளையின் மிடுக்கான நடையில் உலக்கை குத்தும் பெண்ணின் கைவளையல் போடும் இன்னிசைத் தாளத்தில்... எங்கெங்கோ எங்கெங்கோ...
இவையெல்லாம் குழந்தைகளாய் இருக்கும்போது நம்மை எவ்வளவு கவர்ந்தன! இன்னும் அவை குழந்தைகளைக் கவர்ந்து கொண்டேதான் இருக்கின்றன. அவ்விதமே தான் இருக்கும்.
எதனாலும் நிறைவேற முடியாத வேட்கைகள் நம் மனத்தின் வாழ்க்கையாய் விட்டன. இரைந்திருக்கும் எளிய மகிழ்ச்சியின் நடுவில், நம் உடல் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. ஒரு கணம் குழந்தையாகிப் பார்க்கும்போது எந்த நிலையில் இருந்தாலும் வாழ்க்கை வாழத் தகுதி வாய்ந்ததாகவே தோன்றுகிறது.
ஓடுகின்ற கடிகாரகுதிரையின்  ஒவ்வொரு குளம்பொலியும் நமக்குச் சொல்வது இழப்பு.. இழப்பு.. என்பதே. இந்தக் கணம், இதற்கே உரியதாய் ஓசை, காட்சி, உணர்வு என்று இயற்கை சமைத்துத் தரும் அனுபவங்கள். மனம் எந்த ஓட்டப் பந்தயத்தில் ஓடிக் கொண்டிருப்பினும் இவற்றை ஏன் நான் இழக்க வேண்டும்? கடிகாரம் அதையே சொல்கிறது. இழப்பு.. இழப்பு.. நான் அதை மறுக்கிறேன். இல்லை, இல்லை, இல்லை. எந்த மூலையில் எங்கிருந்த போதிலும் அந்தக் கணத்தை நான் பூரணமாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன்.
அவை திரும்பாது என்று நான் அறிவேன். அவை திரும்ப வேண்டும் என்ற அச்சமோ ஆவலோ எனக்கில்லை. முடிவற்ற இந்த சித்த சமுத்திரத்தில் எத்தனையோ காற்றோட்டங்கள், ஓர் அனுபவம் உயர்ந்தது என்று மனம் அதை ஒரு சிமிழில் அடைத்தால், துன்பம் அன்று தொடங்குகிறது. ஒவ்வோர் அலையும் புதுமைதான். ஒவ்வொரு காற்றோட்டமும் புதிதுதான். எல்லாவற்றையும் வரவேற்று அந்தக் கணத்தை நான் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன்.
காலம் தன்னை இழந்து கொண்டிருக்கிறது. நாமோ புதிது புதிதாய் அனுபவங்களைச் சம்பாதித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். இன்று என்பது எவ்வளவு நிஜம் என்று உணர்ந்தால் நம் வாழ்க்கை மலர்ச்சியோடு வளர்கிறது.

எல்லைகள் இல்லாத விண்வெளி விமானி.

[தொடர்ச்சி]

எல்லைகள் இல்லாத விண்வெளி விமானி
நம் அன்னையர் கன்னியராகி நிலவினிலாடி இன்னுயிர் தந்து நமை ஈன்று வளர்த்த கதை நடந்த நாடு நமது பாரத நாடு என்று தமிழில் முதலில் சொன்னவன் பாரதி. 

சிந்துநதியின் மிசை தோணியில் அவன் சிந்தனை செய்த யாத்திரையும், மன்னும் இமயமலை எங்கள் மலையென்று அவன் வந்தனை செய்த மாட்சிமையும் நொறுங்கித் தகர்ந்த தமிழின் எல்லைகள்.
அவன் எந்த எல்லைகளுக்கும் கட்டுப்படாது வேண்டுமடி எப்போதும் விடுதலை என்று விரும்பியவன். வேறு எந்த நாடு எங்கே மண்டையை உடைத்துக் கொண்டு மாண்டாலும் கவலையில்லை, என் பாரத தேசம் எனக்குப் போதும் என்று ஒதுங்கியவன் அல்ல. பெல்ஜியம் தோற்றால் அவனது கவியுளம் பதைத்தது. யுகசூரியன் போன்று ரஷ்யாவில் புரட்சி உதித்தால் அவன் மனவிலாசம் ஆர்ப்பரித்தது.
இமயமலை வீழ்ந்ததுபோல் வீழ்ந்து விட்டான்
ஜாரரசன் இவனைச் சூழ்ந்து
சமயமுள படிக்கெல்லாம் பொய்கூறி
அறங்கொன்று சதிகள் செய்த
சுமடர் சடசடவென்று சரிந்திட்டார்.
என்று ஆரவாரித்த பாரதிக்கு புதிய ரஷ்யாவின் எழுச்சியில் புலப்பட்ட வெளிச்சம் என்ன? எல்லையொன்றின்மையின் புறவெளிப்பாடான விடுதலைதான்.
அடிமைக்குத் தளை யில்லை யாருமிப்போது
அடிமையில்லை அறிக என்பது இத்தாலியின் ஐக்கியத்திற்கு மாஜினி செய்த புரட்சி, ஏதோ இவன் செய்கிற புரட்சி போன்று சபதம் செய்ய வைத்தது. எல்லா உலக இயக்கங்களையும் தன் தாய் நாட்டு விடுதலை ஆர்வத்தை வெளியிடும் உருவகமாகவே அவன் கற்பித்துக் கொண்டான். ஆனால் சொந்த நாட்டின் துயர்களைப் பிற நாட்டின் துயர்களோடு அடையாளம் காணக்கூடிய மன விரிவு, பிற நாட்டின் வெற்றி தோல்விகளால் பாதித்த உணர்ச்சிப் பெருக்கு இவையெல்லாம் நமது மகாகவியின் எல்லையொன்றின்மை என்ற விசேஷ முத்திரைகள்.
பாரதியின் கவிதை சத்ரபதி சிவாஜியாகித் தன் சைனியத்துடன் பேசியதுண்டு. கள்ளர் பயமிருக்கும் காட்டு வழிதனில் வண்டியோட்டிச் செல்கையில்,
‘நிறுத்து வண்டியென்றே - கள்ளர்
நெருங்கிக் கேட்கையிலே’
என்ன செய்வது என்ற வண்டிக்காரனின் கவலையாகவும் மாறியதுண்டு.
‘மண்வெட்டிக் கூலிதின்ன லாச்சே! எங்கள்
வாள் வலியும் வேல் வலியும் போச்சே’
என்று நிலைதாழ்ந்து போன போர் மறவனின் துயர்களைப் பங்கிட்டுக் கொண்டதுண்டு.
‘பூ மண்டலத்தில் அன்பும் பொறையும் விளங்குக; துன்பமும், மிடிமையும் நோவும் சாவும் நீங்கிச் சார்ந்த பல்லுயிரெலாம் இன்புற்று வாழ்க’ என்று ‘ஸர்வே ஜனா சுகினோ பவந்து’ என உலக சமாதானத்திற்குக் குரல் கொடுத்தது முண்டு.
இரும்பைக் காய்ச்சி உருக்கிடுவீரே!
யந்திரங்கள் வகுத்திடுஆயிரந் தொழில் செய்திடுவீரே
என்று வியர்வைத் துளிகளின் வெற்றியை வாழ்த்தி வரவேற்றது முண்டு.
செம்புக்கும் கொம்பும் அஞ்சி - மக்கள்
சிற்றடிமைப் படலாமோ
என்று வீர உரை ஆற்றியது முண்டு.
பாரதியின் கவிப்பொருள் எந்த எல்லைக்குள்ளும் சிக்காதது. குடுகுடுப்பாண்டி, பண்டாரம், அம்மாக்கண்ணு என்று சாமான்ய மனிதர் முதல் வேல்ஸ் இளவரசர் வரை அது பாகுபாடின்றி விரிந்தது.
தெய்வங்களைத் தோழன், குரு, சேவகன், சீடன், காதலி என்று இந்திய பக்திச் சிந்தனையின் எல்லைகளை நொறுக்கி புதிய உணர்வு முறைகளில் தெய்வத் தன்மையை தரிசிக்கும் துணிச்சல் பாரதிக்கு இருந்தது.
எல்லைகளை விஸ்தரிக்கும் முயற்சியில் பெண் விடுதலைக்கு பாரதி உயர்த்திய போர்க் கொடியை இந்திய இலக்கியத்தில் அதற்கு முன்னும் ஏன் இன்றும் கூட அவ்வளவு உணர்ச்சிக் கொதிப்புடன் ஏந்திப் பிடித்தவர் உண்டா என்று நமக்கு ஐயம் ஏற்படுகிறது.
குழந்தைகளுக்கும் பாரதி பாட்டு சொன்னான். யோகி, போகி, ஞானி என்ற மூவகை மனப் போக்கினரின் வாழ்க்கை நெறியையும் பாட்டுக்களாக்கினான்.
‘தேசுறு விவேகானந்தப் பெருஞ்சோதி’ என்று விவேகானந்தரை நினைத்து மெய் சிலிர்த்தான்.
சிறிய திட்டையிலே உளதோர் தென்னஞ் சிறுதோப்பு, வறியவனுடைமை அதனை வாயு பொடிக்கவில்லை என்று புயலில் தப்பிய ஓர் ஏழையின் சிறிய தென்னந் தோப்பிற்கு மகிழ்ந்து மிருக்கிறான்.
ஊழிக்கூற்று கவிதையில் பாரதி எட்டிய சிகரங்கள் உலகக் கவிதைக் கற்பனை எட்டிய உச்ச கட்டங்கள்தானே!
ஐந்துறு பூதம் சிந்திப் போயொன்றாகப் - பின்னர்
அதுவும் சக்திக் கதியில் மூழ்கிப்போக
என்று எண்ணத்தின் எல்லைகளை தகர்க்கும் முயற்சி.
‘எத்திக்கினிலும் நின்வழியனல் போய் எட்டித் தானே எரியும் கோலம் கண்டே சாகும் காலம்’ - என்ற வரிகளிலும் ‘பாழாம் வெளியும் பதறிப் போய் மெய் குலையச் சலனம் பயிலும் சக்திக் குலமும் வழிகள் கலையக யுக முடிவிற்கு அப்பால் நின்றும் கற்பனையின் அனுமான வேகத்தில் அவன் காட்டிய பேராற்றல் பிரபஞ்சம் முழுமையும் தழுவும்போது.
‘காயிலே புளிப்பதென்னே, கனியிலே இனிப்பதென்னே, சேற்றிலே குழம்பலென்னே, திக்கிலே தெளிந்ததென்னே’ என்று இயற்கையின் மாறுபாட்டு அமைப்புக்களில் எந்தக் குழப்பமுமின்றி நீந்தித் தெளிவு பெறும்போது
காக்கை குருவி எங்கள் ஜாதி - நீள்
கடலும் மலையும் எங்கள் கூட்டம்
நோக்கும் திசையெலாம் நாமன்றி வேறில்லை
நோக்க நோக்கக் களியாட்டம்
என்று உலக இலக்கிய ஏடுகளில் கண்டறிய முடியாத ஓர் அபேத பாவத்தை எட்டும் போதும் எல்லையொன்றின்மை என்றால் என்னவென்று பாரதி நிரூபிக்கிறான்.
ஈசன், ஏசு, அல்லா, குரு கோவிந்த சிங், புத்தர் என சகல மதங்களையும் சம திருஷ்டியில் காண்கின்ற பாரதிக்கு மாயாவாதத்திற்கு மகத்தான அதிரடி கொடுத்து மண்ணிலே நிறுத்தம் வல்லமையும் உண்டு.
‘நிற்பதுவே, நடப்பதுவே, பறப்பதுவே, நீங்களெல்லாம் சொற்பனந்தானோ - பல தோற்ற மயக்கங்களோ?’ என்று உலுக்கிக் கேட்ட பாரதி.
‘காண்ப வெல்லாம் மறையுமென்றால் மறைந்ததெல்லாம் காண்பமன்றோ?’ என்று எதிர்வாதம் செய்து நடத்திக் காண்பதுவே உறுதி கண்டோம். ‘காண்பதல்லால் உறுதியில்லை. காண்பது சத்தியமாம். இந்தக் காட்சி நித்தியமாம்’ என்று உலக வாழ்வின் நிஜத் தன்மைக்கு உறுதியுரைக்கின்றான்.
பாரதியின் வசனத்தேர், உருண்டோடிய எல்லைகளை இடவிரிவுக்கு அஞ்சி முற்றிலும் ஒதுக்க வேண்டி வருகிறது. ஜப்பான் தொழிற் கல்வி, ரஷ்யாவில் விவாக விதிகள், பெல்ஜியத்தில் நடந்த தொழிலாளர் கிளர்ச்சி, அயர்லாந்துக்கு சுதந்திரம் மறுத்தது குறித்து சீற்றம் என்று சமகாலத்தில் நடந்த சர்வதேச விவகாரங்களில் நுட்பமான ஈடுபாட்டோடு அவன் பார்வை விரிவு பெற்றிருந்தது.
பெண் விடுதலை, விதவா விவாகம், தேசீயக் கல்வி, சங்கீத விஷயம், நூலாசிரியர் படும்பாடு என்று எத்தனை விஷயங்களை அவன் தொட்டிருக்கிறான்! என்ன கிண்டல்! என்ன ஒரு மேதைமை! எவ்வளவு இதய பரிசுத்தம்! உண்மையின் மீதும் நேர்மையின் அணியிலும் எத்தனை பேரன்பு கொண்டு அவன் நின்றிருக்கிறான்!
பாரதிக்கு அனைத்தையும் அணைத்துக் கொள்ளும் அகன்ற கரம் உண்டு. தீமையை, கொடுங்கோன்மையை, சுரண்டலை, அடிமைத்தனத்தை அவன் வரிக்கு வரி எதிர்த்திருக்கிறான். அச்சத்தையும் அறியாமையையும் சீறிச் சாடியிருக்கிறான். எல்லைகளை நிறுவியவை அவையே என்பது அவனது உட்கிடக்கையாக இருந்திருக்கும் போலும்.
பழமையும் புதுமையும் வேதாந்த சிந்தனையும் யந்திர நாகரீகம் சந்திக்கும் முக்கியமான காலகட்டத்தில் பாரதியின் பணி நடந்தது. இரு துருவங்கள் போன்று எதிர் எதிர் நின்ற சிந்தனைப் போக்குகளுக்கு மத்தியிலே பாலமிடுகின்ற மகத்தான பணி பாரதியின் பணி.
அவன் செய்த யாத்திரை பெரியது. உலகு தழுவிய மனித சமுதாயம் முழுவதற்கும் தன்னை அர்ப்பணித்துக் கொண்ட அந்த மனிதனுக்கு எல்லை எப்படி இருக்க முடியும்? பாரதியிடம் முரண்பாடுகள் காண்போர் அவன் எல்லை கடந்தவன் என்பதை உணர்வது தான் நியாயமாகும்.
அவனது வாக்கின்படி அவன்
‘மூன்றிலில் ஓடுமோர் வண்டியை போலன்று
மூன்றுலகுஞ் சூழ்ந்தே
நன்று திரியும் விமானத்தைப் போலொரு
நல்ல மனம் படைத்தோன்.
பாரதி  எல்லைகள் இல்லாத விண்வெளி விமானி.

எல்லையொன்றின்மை

எல்லையொன்றின்மை
அந்த மனிதன் பிறந்தது இந்தியாவின் தென்கோடி மூலையில், நூற்றுக்கணக்கான சிதறுண்டிருந்த குட்டி சமஸ்தானங்களில் ஒன்றான எட்டயபுரத்தில் அவ்வூரின் சிறுபான்மை சமூகமான பிராமணர் குலத்தில் ஓர் ஓட்டு வீட்டில், அந்த மனிதன் பிறந்தான். முறையான பள்ளிப் படிப்போ பத்தாவது கூட இல்லை. உடலோ மிகவும் பூஞ்சை.
அவன் உலக நாடுகளைச் சுற்றிப் பார்த்தவன் அல்ல. கடல் கடந்தவனே அல்ல. மிச்சம் மிச்சமாக அவன் போக முடிந்தது வடக்கே காசி வரையில். அவன் உலவித் திரிந்து அனுபவங்களை நுகர்ந்த ஒரே ஒரு பெருநகரம் சென்னை மட்டுமே. மீதி இடங்கள் அந்த அளவிற்குக் கூட அனுபவ விரிவு கிடைக்க முடியாத நகரங்கள். திருநெல்வேலி, மதுரை, புதுச்சேரி, காசி இப்படி வாழ்வின் அந்திமகாலம் வரை அவன் அனுபவித்தது வறுமை மட்டுமே. செய்த தொழிலோ கொஞ்ச காலம் சமஸ்தானப் புலவர். கொஞ்சகாலம் தமிழாசிரியர் கொஞ்ச காலம் பத்திரிகையாளர். சொந்த நூல்களை வெளியிடப் பண வசதியற்ற பதிப்பாளர். பெரும்பாலான காலம் புத்தகங்களோ பத்திரிகையோ மிகவும் சிறு அளவில் விற்பனையான ஒரு காலத்தில் தமிழில் வெறும் எழுத்தை மட்டுமே நம்பிய சுயேச்சைக் கவிஞன், எழுத்தாளன்.
வாழ்ந்த காலமோ பிரிட்டிஷ் அடக்கு முறைக்கு அஞ்சி எந்தச் சிறுமையையும் ஏற்று உயிர் பிழைத்தால் போதும் என்ற மனோபாவமுள்ளோர் பெரும்பான்மையாக இருந்த காலம். நண்பர்களோ கப்பலோட்டிய தமிழர் வ.உ.சிதம்பரம் பிள்ளை, அராஜகவாதியென வங்காளத்தில் முத்திரை குத்தப்பட்டு அரசியல் புகலிடத்திற்காக ப் புதுச்சேரிக்கு  வந்த அரவிந்தகோஷ். இருவர் தவிரப் பெரும் புகழ் பெற்றோர் எவருமில்லை. மற்றவர் பலர் இளையவர்கள் சிலர் புரட்சிக்காரர்கள். அவர்களில் வ.வெ.ஸு ஐயர் ஒருவர் தவிர வேறெவரும் கடல் கடந்து அன்னிய நாடுகளைச் சென்று அறியாதவர்கள். அவருக்கு விவேகாந்தரைப் போன்று முறையான குரு என்று எவருமில்லை. உயிர் வாழ்ந்த காலமோ வெறும் 39 ஆண்டுகள்.
இப்படி எல்லா வகையிலும் அந்த மனிதரின் விதி அவருக்கு எதிராக இருந்தது. மனித உள்ளம் விரிவடைவதற்குப் பௌதீகத் தேவையான புறக்காரணங்கள் என்று எதையெல்லாம் நாகரீக உலகம் வற்புறுத்துகின்றதோ அவற்றில் பெரும்பாலானவை அவருக்குக் கிடைக்கவில்லை.அவரை தேச விடுதலை இயக்கம் உருவாக்கியது என்று முழு உரிமை கொண்டாடுவதில்லை. அந்த இயக்கத்தின் வரையறைகளை அவர் பரந்துபட்ட அளவில் கடந்திருந்தார். அவர் உலகு தழுவிய மனித விடுதலையை, அதற்கு மேலே சென்று பஞ்ச பூதங்களின் கட்டமைப்பை நொறுக்கிய ஆன்மீக விடுதலையை அவர் கவிதைகள் பாடின. அவரே ஓர் இயக்கமாயிருந்தார். ஒரு மொழியின் இயக்கம் என்ற எல்லையை மீறி மானுட சிந்தனையின் இயக்கம் என்று விரிவடைந்தார்.
இத்தனைக்கும் அவர் வேலை வெறும் பேனாவால் நடந்த வேலை. அவர் செய்ததெல்லாம் கவிதை, கதை, கட்டுரை என்ற இலக்கிய முயற்சிகள்தான்.
தமது தாய்மொழி குறித்து என்னதான் (யாமறிந்த மொழிகளிலே தமிழ்மொழி போல் இனிதாவது எங்கும் காணோம்) என்று அவர் அடித்துச் சொன்ன போதிலும், தமிழிலேயே பேசுவேன், தமிழிலேயே எழுதுவேன் என்று அசைக்க முடியாத மொழிப் பற்றோடு அவர் முரசறைந்த போதிலும், அவர் ஒரு மொழிக்கு மட்டுமே சொந்தமென்ற நிலையை மகத்தான முறையில் கடந்து நின்றார். இதற்கு வலிந்து சான்று தேடத் தேவையில்லை. நூற்றாண்டு விழா போதும்.
இந்தியாவில் எல்லா மாநிலங்களிலும் மகாகவி பாரதியின் நூற்றாண்டு விழா கொண்டாடப்பட்டது. மாஸ்கோ, பாரீஸ், லண்டன், நியூயார்க் இப்படி ஒரு பட்டியல் போடலாம். எல்லா உலக நாடுகளின் பல முக்கிய நகரங்களில் பாரதிக்கு நூற்றாண்டு விழா நடந்தது.
இங்கெல்லாம் குடியிருக்கிற தமிழர்கள் திட்டமிட்டு முனைந்து தமது அருமந்தச் செல்வமான பாரதியின் விழாவைக் கொண்டாடியே தீர்க்க வேண்டுமென்ற ஆவேசத்தின் விளைவே இவ்விழாக்கள் என்றே கூட வைத்துக் கொள்வோம். 

எங்கே பாரதி கொண்டாடப்படுகிறானோ அந்த இடத்துக்கும் அவனுக்கும் எந்த சம்பந்தத்தை கருதி அந்தத் தமிழர்கள் இத்தகைய விழாக்களை ஏற்பாடு செய்ய முடியும்?
அது மாஸ்கோவோ, பாரிஸோ, கல்கத்தாவோ, ஜெய்ப்பூரோ, குக்கிராமமோ, மாநகரமோ எதுவானால் என்ன? அந்த இடங்களில் எங்கே மனிதன் வசிக்கிறானோ எங்கே உயிர்கள் துடித்து இயங்கி இன்புற்றுக் குலாவி மகிழ்ந்து துன்பத்தோடு சமர் செய்து கொடுங்கோன்மைக்கு எதிரே கொடி பிடித்து எந்தச் சிமிழ் தன்னை அடைத்து வைக்கிறதோ அதனோடு உதைத்துப் போராடி விடுதலைக்கு முயல்கின்றதோ அங்கெல்லாம் பாரதிக்கு ஏற்கெனவே ஓர் உறவு உண்டு. அவற்றோடு மனிதநேயமும் ஆழ்ந்த பற்றும் உண்டு.
இந்த பகைப்புலம் தான் புவியெங்கும் சிதறியுள்ள தமிழ் கூறும் நல்லுலகிற்கு தாங்கள் வாழ்கின்ற இடங்களில் எல்லாம் நமது மகாகவியின் நூற்றாண்டைக் கொண்டாடுகின்ற ஒரு தார்மீக பலத்தை அளித்திருக்கிறது. எல்லைகளைக் கடக்க வைத்திருக்கிறது.
பாரதி ஒருவனைத் தவிரவேறு எவருக்கு இவ்வளவு ஏகோபித்த மனத்தீயுடன் உலகெல்லாம் விழாக் கொண்டாட முடியும்?
‘யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்’ என்று தொடங்கிய ஒரு நாகரிகத்தின் சிந்தனைக் களத்தில் ஆழ்ந்து வேரோடிய ஒரு பெரும் மரம் தான் பாரதி. எல்லையொன்றின்மை என்ற திகட்டாத் தீஞ்சுவைக் கனிதான், பாரதி உலகிற்கு வழங்கிய மன விகாசம்.
சாதி, மதம், இனம், மொழி, நாடு, வர்க்கம் என்று நூறு கூறுகளாக மனித குலம் சிதறுண்டு சின்னச் சின்னத் துண்டுகளாக்கி, அப்படிக் குறுகி விடுவதிலே ஒரு பாதுகாப்பு இருப்பதாக துரதிர்ஷ்டவசமாக நம்பி முரண்பட்டுப் போர் செய்து ஒன்றையொன்று அழித்து விடுவதனால் தான் நாம் நிலை நிற்க முடியும் என்ற பரிதாபமான அறியாமையில் எப்போதும் போல மூழ்கியிருக்கின்ற இந்தக் காலத்திற்கு எப்போதையும் விடப் பெரிய அளவில் அதன் தேவை இருப்பதைத் தான் ஆண்டாண்டு தோறும் நாம் கொண்டாடும் பாரதி விழா நமக்கு உணர்த்துகிறது.
அவனது விழா எவ்வாறு எல்லைகளைக் கடந்ததோ அதைவிடப் பன்மடங்கு பேரளவில் அவன் மனம் எல்லைகளைக் கடந்திருக்கிறது. எல்லையொன்றின்மை என்ற சொற் புழக்கமே (coinage) பாரதி பிரபலமாக்கியது.
“எல்லையொன் றின்மை எனும் பொருள் அதனைக் கம்பன்
குறிகளாற் காட்டிட முயலும்...”
ஒரு ஞானப்பாடலாகத் தோற்றமளிக்கும் ‘நான்’ பாடல் அமானுஷ்யக் குறியீடுகள் (Mystic Symbols) கொண்டது. வானில் பறக்கும் புள், மண்ணில் திரியும் விலங்கு, கானில் வளரும் மரம், காற்று, புனல், கடல், விண்மீன், புழு, உயிர் என்று ஒவ்வொரு பொருளிலும் தான் இருப்பதாக அடையாளம் கண்டு கொண்டே வந்த பாரதி குறிப்பிட்ட ஒரு கவியின் பெயர் சொல்லி ஒரு சொற்றொடர் இசைக்கிறான். அந்தப் பாடலில் அந்த ஒரு பெயர் தவிர வேறு பெயர்கள் அல்லது பொருள்கள் திட்டவட்டமாகக் குறிக்கப்படவில்லை.
கம்பனிசைத்த கவியெலாம் நான்.
இப்படி இரண்டு முறை கம்பன் பெயரைக் குறிப்பிடும்பொழுது, எல்லையொன்றின்மை என்ற ஞானம் கவிச்சக்கரவர்த்தியின் வாயிலாக பாரதியை எட்டியிருக்கிறது என்பது நமக்கு ஊர்ஜிதமாகிறது.மனிதகுலம் மட்டுமின்றி சகல உயிர்க் குலத்தையும் மேலே சென்று பிரபஞ்சம் காலம் விண்வெளி என்ற பிரம்மாண்ட அளவுகளையும் தழுவி அணைக்கின்ற அவனது மனோ விசாலத்தை, ஏதோ நாம் தமிழராய்ப் பிறந்திருகிறோமே என்ப தற்காக நாம் ஏற்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை.
நம்மிடையே அவன் மகாகவியா இல்லையா, உலக மகா கவிகளுள் ஒருவனா இல்லையா என்ற தர்க்கம் நிலவி வந்ததுண்டு.
ஹோமர், தாந்தே, கதே, புஷ்கின் ஷேக்ஸ்பியர், மில்டன், வால்மீகி, வியாசர் என்ற எந்த உலக மகாகவிகளும் தொட்டறிந்திராத உணர்வுகளின், உண்மைகளின் உச்சத்தை பாரதி தொட்டிருக்கிறான். அவன் உலக மகாகவியல்ல. 

அதற்கும் மேலே அவன் அண்டப் பிரபஞ்சங்களின் மகாகவி.
எவன் கவியோ, எவனது கவித்துவம் மொழி, இனம், நாடு, கண்டம், உலகம், உயிர்த்துவம், சடத்துவம், விண்வெளி, காலம் என்று எல்லாவற்றையும் கடந்ததோ எல்லாவற்றையும் நேசித்து எதிலும் பந்தமுறாமல் அந்தந்த எல்லைகளைக் கிழித்துக் கொண்டு சகலத்திற்கும் தன் அன்பை வழங்கியவாறு கடந்து செல்கிறதோ,

 கவிதை என்ற தொழில் ஏற்பட்டதன் உத்தம நோக்கம் எதுவோ அதுதான் அவன்! 

அதுதான் நம் பாரதி.
அவன் தாய்மொழி உணர்வு பெற்றிருந்தான், தாய்நாடு என்ற தவிர்க்கவியலாத காதல் கொண்டிருந்தான். இவை அவனுக்கு எல்லைகள் அல்ல, 

 மரத்தின் எல்லை வேர்களில் இல்லை. பிரதேச எல்லைகளைப் பெயர் சொல்லிக் கடந்து அறிந்திராத தமிழ் மொழியில் எங்கள் பாரத நாடு என்று புதிய எல்லையை முதலில் சிருஷ்டித்தவன் பாரதி.[தொடரும்]