புதுமையின் சிற்பி.

 [தொடர்ச்சி ]
புதுமையின் சிற்பி.

இவ்வாறு பாரதியின் கவிதை, தமிழ் இலக்கியத்திற்கு உலகளந்த பெருபிரிவு, நுட்பம், ஓசை இன்பம், உயிரில் சுடும உவமைச் சுகம் எனப் பல பரிசோதனைகளைச் செய்து உருவம் உள்ளடக்கம் என இரண்டிலும் மகத்தான சாதனை புரிந்துள்ளது.
தமிழில் சக்திமிக்க ரசமான சிந்தனையைக் கிளர்கின்ற சூடும் சுவையுமுள்ள வேகமும் விறுவிறுப்புமுள்ள வசனம் பாரதியிடம் தான் ஆரம்பித்தது. 18, 19 ஆகிய இரு நூற்றாண்டுகளிலும் பைபிள் மொழிபெயர்ப்பு இராமலிங்க சுவாமிகள் வசனம், ராஜமையரின் உரைநடை வேத நாயகம் பிள்ளையின் நடை, விநோத ரச மஞ்சரியின் வசனம் எனப் பல நீரோட்டங்கள் இருந்தன.
எனினும் பாரதி தான் தமிழ் நடைக்கு அராபியக் குதிரைகளின் வேகத்தைக் கொடுத்தார். சிறு சிறு வாக்கியங்கள் வலிமை வாய்ந்த வினை முற்றுக்கள், கருத்தையும் காட்சியையும் குணச்ணீ குடணிt வடிவமாக்கும் முயற்சிகள் என இவற்றுக்கும் பாரதியே தலைமகன்.
பாரதியின் வசனம் கங்கு கரையற்ற காட்டாற்று வெள்ளம் போல் புதிய பூமிகளில் பாய்ந்திருக்கிறது. சிறுகதைகளை எழுதியிருக்கிறது. புதிய நாவல் முயற்சிகளைச் செய்திருக்கிறது.
பொருளாதாரம், உலக சரித்திரம், தார்மீக நெறி, பெண் விடுதலை சமூக சீர்திருத்தம், தமிழ் நாடகம் அன்றாட உலக நடப்பு இப்படி எந்த விஷயங்களையும் தமிழ் வசனத்தில் சுவைபட, நெஞ்சில் உயிரோவியச் சித்திரம் போல் பதியுமாறு எழுத முடியும் என்று முதன் முதலில் எழுதிக் காட்டி நிரூபித்தவர் பாரதியார்.
யூடோபியா எனப்படும் கனவுலக நிலையை பாரதியின் ஞான ரதம் சித்தரித்தது போல் அதற்கு முன்னும் பின்னும் தமிழ் இலக்கியம் சாதித்ததில்லை.
கவிதை பாரதியின் உணர்வுக்கு வடிகால், வசனம் பாரதியின் சிந்தனைப் போக்குக்கு வடிகால்.
பாரதியின் வசனம் தமிழிலக்கியத்திற்குப் புதிய திசைகளைக் காட்டிற்று. இன்று கதை, கட்டுரை நாவல் என எந்த உரைநடை முயற்சியையும் மேற்கொள்வோர் தம்மை அறியாமலேயே பாரதி போட்ட உரைநடைப் பாதையில் தான் பயணம் செய்கிறார்கள்.இதை யாரும் மறுப்பதற்கில்லை.
பாரதி தான் தமிழ் மொழியின் எல்லா நவீன சிந்தனைக்கும் தந்தை வசன கவிதை மட்டும் அவர் பார்வையில் படாதிருக்குமா? வசன கவிதையில் புதுக்கவிதையின் வித்து தூவப்பட்டது கவிதையின் கட்டுக்கோப்பிலிருந்தும் வசனத்தின் ஆயாசத்திலிருந்தும் நீங்கி ஒரு நிர்ப்பளுவான நிம்மதியோடு அவரது வசன கவிதை, சிட்டுக் குருவியை நிகர்த்துச் சிறகடிக்கிறது.
‘இளமை இனிது; முதுமை நன்று
உயிர் நன்று: சாதல் இனிது.
மூடன், புலவன்
இரும்பு, வெட்டுக்கிளி
இவை ஒரு பொருள்.
மழை பெய்கிறது;
ஊர்முழுதும் ஈரமாகிவிட்டது.
“தமிழ் மக்கள் எருமைகளைப் போல எப்போதும் ஈரத்திலேயே நிற்கிறார்கள், ஈரத்திலேயே உட்காருகிறார்கள். ஈரத்திலேயே நடக்கிறார்கள். ஈரத்திலேயே படுக்கிறார்கள். உலர்ந்த தமிழன் மருந்துக்குக் கூட அகப்பட மாட்டான்.”
இப்படி வசனத்தில் புதிய ரஸம் சேர்த்த கவித்வத்தைப் பாரதி சிறைப்பிடிக்கிறார். இதிலும் பாரதியின் காம்பீர்யம் எள்ளளவும் குறையக் காணோம்.
பாரதி, பத்திரிகைகளில் உதவியாசிரியராய் இருந்தவர். தாமே சில சொந்தப் பத்திரிகைகளும் நடத்தியவர். சிறு பிரசுரங்கள் வெளியீடு என்ற துறைக்கும் தலைமை வகித்து அதைத் தொடங்கியவர் அவர் ஒரு கை தேர்ந்த ஜர்னலிஸ்ட் கார்ட்டூன்களைத் தமிழில் முதன் முதல் கையாண்டவரும் கவிதைகளுக்கும் கதைகளுக்கும் சித்திரம் வரைய வேண்டும் என்று உத்தேசித்தவரும் அவர்தான்.
தமிழின் 20ம் நூற்றாண்டு இலக்கிய வரலாறு என்பதே தமிழ் ஜர்னலிஸத்தின் வரலாறு தான். எவ்வளவு பெரிய எழுத்தாளரும் ஏதேனும் ஒரு பத்திரிகையில் எழுதியவர்களே. பாரதியே கூட ஒரு பத்திரிகை எழுத்தாளர் தான்.
இத்துறையில் ரஸத்திரட்டு, குறிப்புக்கள், ஹாஸ்யம், மணித்திரன், உலக விநோதங்கள், விநோதக் கொத்து, விநோத விஷயங்கள் என்று அவர் இன்றைய ஜர்னலிஸ மாதிரிகளை அன்றே உயர்வான முறையில் கடைப்பிடித்தார். துணுக்குச் செய்திகள் எழுதுவதிலும் அவரே முன்னணியில் நின்றார். குடிப்பாங்கு எளிதாய் சமஸ்கிருதம் படிக்கும் வழி, குணமது கைவிடேல் என அறிவுக் கட்டுரைகள் எழுதும் கலையை அவரே ஆரம்பித்தார். ஆக இன்றைய பத்திரிகைக் கலைக்கும் பாதை போட்டவருள் பாரதி முதல்வர்.
முடிவாக பாரதி தமிழ் இலக்கியத்திற்கும் அதன் வளர்ச்சிக்கும் வாரி வழங்கியதை எடை போடுவது எந்தத் தராசிற்கும் இயலாது. சுருக்கமாகச் சில வார்த்தைகளைச் சொல்லலாம்.
அவர் நவீன சிந்தனையைத் தமிழுக்கு அறிமுகம் செய்தார். கடுமையின் சிறையிலிருந்து தமிழை விடுவித்தார். அரண்மனையின் உப்பரிகையிலிருந்து தமிழைக் குடிசையின் கதவருகே கொண்டு போனார். உலகு தழுவிய மனித சமுதாயம் நடத்தி வரும் ஆத்மபரிசோதனைக்கான சகல இலக்கிய சோதனைகளிலும் தமிழை ஈடுபடுத்தினார். புதுமைக்கு அஸ்திவாரமிட்டார். எது புதுமை என்று செதுக்கிநிலை  நிறுத்திக் காட்டினார்.
அவரே புதுமையின் சிற்பி.

நவீன தமிழின் பிதாமகன்

நவீன தமிழின் பிதாமகன்

காலம் ஒரு சக்தி வாய்ந்த படைப்பாளி பிறந்ததும் ஒரு கோடு கிழிக்கிறது. அந்தப் படைப்பாளி காலமானதும் மீண்டும் மறுகோடு கிழிக்கிறது இந்த இரு கோடுகளுக்கும் இடைப்பட்ட சித்திரமே அவன் சாதனை.
பாரதி என்ற மனிதர் பிறந்தது டிசம்பர் 1882. பாரதி என்ற படைப்பாளி, உலகிற்கு வெளியானது ஜூலை 1904ல் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் தான் பாரதியின் படைப்பாற்றலுக்கான கொதி நிலை உருவாகிறது. பாரதிக்கு முன்னே காலம் கிழித்த கோட்டுக்கு அப்பால் தெரியும் முக்கியப் படைப்பாளிகளை அறிவது, பாரதி எங்கே தொடங்கித் தமிழ் இலக்கியத்தை எந்த இடத்தில் கொண்டு வந்து நிறுத்தினார் என்று தெளிவாக்கும்.
யமகம், திரிபு, சில்லறைப் பிரபந்தம் கொலைச் சிந்து ஆகிய பல்வேறு இலக்கிய (?) முயற்சிகள் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் நடந்தன, ஓர் உயிர் வாழும் மொழி என்றும் ஓய்வதில்லை. பெரிய ஓட்டப்பந்தயங்களிலும், போராட்டத்திலும் ஈடுபட்டுக் களைத்து போய் அசமந்தப் (க்ணண்ஞுணூடிணிதண்) போக்கில் ஈடுபடும் ஒரு கால கட்டம் அதற்கு நேரும். எல்லா மாபெரும் மொழிகளுக்கும் அது நேர்ந்திருக்கிறது. அப்படி ஒரு கால கட்டம்தான் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி.
தமிழிலக்கியத் தராசிற்கு நிற்கும் கனம் வாய்ந்த படைப்பாளிகள் அப்போதும் இருந்தனர். வடலூர் ராமலிங்க சுவாமிகள் கோபால கிருஷ்ண பாரதியார். சுந்தரம் பிள்ளை, பி.ஆர். ராஜமையர், அருணாசலக் கவிராயர், முன்சீப் வேதநாயகம் பிள்ளை ஆகியோரே இதில் முக்கியமானவர்கள். தமிழில் முதலாவது இலக்கிய அமைதி வாய்ந்த சிறுகதை எழுதிய வ.வெ.சு. ஐயரும் இவர்களில் ஒருவர்.
மேற்குறித்த எழுவருமே பூரண இலக்கியப் படைப்பாளிகள் என்ற மதிப்பீட்டுக்கு உரியோர். இவர்களுள் ராஜமையர், வேதநாயகம் பிள்ளை, சுந்தரம் பிள்ளை ஆகிய மூவரும் ஐரோப்பிய இலக்கியம் படித்தவர்கள். அதன் வடிவங்களையும் உள்ளோட்டங்களையும் தமிழ் மண்ணில் விளைவிக்க முயன்றவர்கள். இந்த முயற்சிகளைப் பாரதி கிரகித்துக் கொண்டார்.
வடலூரார், கோபாலகிருஷ்ண பாரதியார். அருணாசலக் கவிராயர் ஆகியோர் தொன்று தொட்டு வரும் தமிழிலக்கிய மரபின் புதிய தொடர்ச்சிகள். ஆக இவர்களும் பாரதியின் உருவாக்கத்திற்குத் துணை புரிந்தனர். அவரது பாடல்களை ஊன்றிப் படிப்போர் இதை உணர்வர்.
பாரதியின் எழுத்து உத்வேகம் பீறிட்டெழுகின்ற கால கட்டத்தில் மூன்று தேசீய சர்வ தேசீய நிகழ்ச்சிகள் நடக்கின்றன. (1) சுதந்திரப்போராட்டம் (2) முதலாவது உலக மகாயுத்தம் (3) ரஷ்யப் புரட்சி. இந்த மூன்று நிகழ்ச்சிகளுக்கும் பாரதி என்ற படைப்பாளியை மும்முனைகளில் தாக்கின. அந்தத் தாக்குதலை ஏற்று, இந்திய மண்ணின் ஆணிவேர் போன்ற ஆன்மீகப் பார்வையிலிருந்து சற்றும் பிடிவிடாது பாரதி நடத்திய போராட்டே அந்தக் காலத்தின் தமிழ் இலக்கிய வரலாறும் வளர்ச்சியும் ஆகும்.
தமிழ் இலக்கிய வளர்ச்சிக்கு பாரதியின் நன்கொடை என்ன என்பதுதான் நமது கேள்வி. சில நம்பிக்கை நட்சத்திரங்களுக்குப் பின் ஒரு சூரியன் போன்று உதித்த பாரதியின் பேராற்றலை, நான்கு பிரிவுகளில் பார்ப்பதே அதற்குரிய மரியாதையைச் செய்வதாகும். மிகக் குறுகிய (1904 முதல் 1921 வரை) காலமான சுமார் 18 ஆண்டுகளில் கவிதை, வசனம், வசன கவிதை, ஜர்னலிஸம் ஆகிய நான்கு துறைகளில் பாரதி ஓய்வு ஒழிச்சலின்றி உழைத்திருக்கிறார். ஒவ்வொன்றாக அத்துறைகளைப் பார்க்கும்போது, பாரதி நடத்திய மஹாயக்ஞமும் அதன் விளைவும் நமக்குத் தெளிவாகும்.
பாரதியின் முக்கியமான வெளியீடு கவிதையே. அதை அவர் நன்கு உணர்ந்திருந்தார். “நமக்குத் தொழில் கவிதை” என்று நிலை நாட்டிச் சொன்னார், பாரதியின் கவிதைகளில் கருப்பொருள், உருவம் இரண்டிலும் அவர் காலம் தொடங்குவது வரை, தமிழ் கண்டிராத புதுமைகள் பல உண்டு.
இதில் கருப்பொருள் தான் நாம் கவனிக்க வேண்டிய முக்கிய அம்சம். அன்று வரை, தமிழ்க் கவிதை பாரத நாடு முழுவதும் தழுவிய தேச பக்தியை பிரதிபலித்ததில்லை. நாம் அனைவரும் பாரதத்தின் மக்கள் அதன் மீது பக்தி கொண்ட புதல்வர் என்ற வெளியீட்டையே தமிழிலக்கியம் முதன் முறையாகப் பாரதி மூலம் தான் அனுபவித்தது.
அதே போன்று சேர, சோழ, பாண்டியன் என்ற குறுநில மனப்பான்மையை விடுத்து நாம் அனைவரும் தமிழர், நம் நாடு தமிழ் நாடு என்ற பிரக்ஞையை தமிழிலக்கியத்தில் ஆணித்தரமாக வலியுறுத்திய முதல் படைப்பாளியும் பாரதியே.
தமிழ் மொழியின் மீது பண்டிதர்களும் தமிழ் அறிஞரும் கொண்டிருந்த மூர்க்கமான உடமைப் பற்றினைப் பாரதி ஒரு காதலன் போன்று விடுவித்து இணையிலாத நேசத்துடன், அதை எளியோருடன் பேசும் மொழியிபாரதி பல மொழிகளைப் பயின்றவர். அவற்றில் தோய்ந்து ஈடுபட்டவர். தமிழ் மொழியே எல்லாவற்றிலும் இனியது என்றும்
வள்ளுவர், இளங்கோ, கம்பன் போன்ற புலவர் எங்கணும் பிறந்ததில்லை என்றும் முரசறைந்து சொன்னவர்.
இது தமிழிலக்கியத்தில் கேட்ட தீரமான முதலாவது குரல். நமது தன்னம்பிக்கை, தமிழ்ப் பற்று ஏன் தமிழ் வெறி கூடப் பிறந்தது அந்த குரல் கொடுத்த தெம்பிலேதான்.
தமிழின் மீது ஆழ்ந்த காதல் ஒரு புறம். அதன் தாழ்ந்த நிலைமை குறித்து அடங்காத சோகம் ஒருபுறம் இவற்றைப் பிரதிபலிக்கும். விழிப்புணர்ச்சிப் பாடல்கள் பாரதிக்கு முன்னே இல்லை. இந்த விழிப்புணர்ச்சியைத் தொடங்கி வைக்கும் வீரவிளக்கு பாரதிதாசன்.
என்னதான், தமிழையும் தமிழ் நாட்டையும் ஆறாத காதலோடு நேசித்த போதிலும், ஒருபோதும் பாரதி அது பாரத நாட்டின் அங்கம் என்பதை மறந்தவரில்லை. அவருக்கு முன்னே பிற மாநில மக்களை வென்ற பெருமிதம்; அவர்கள் இழிந்தவர்கள் என்று இகழ்ந்த சான்றுகள் தமிழிலக்கியத்தில் உண்டு. ஆனால் பாரதியே முதல் முதலாகப் பாரத தேசத்தின் பிற மாநில மக்களை தன் அகன்ற கரம் விரித்து ஆரத்தழுவிய முதலாவது படைப்பாளி.
பாரதிக்கு கவிதை ஒரு கைவாள் மட்டுமில்லை. கவிதை ஒரு கோடரி. கவிதை ஒரு கலப்பை, புன்மை கண்டு போரிட்டுத் தமிழிலக்கியத்தில் படைப்பாளிகளின் கால்படாத காடுகளை வெட்டி அழித்துக் கை தொடாத கன்னி நிலங்களை உழுது பெரு விளைச்சல் காட்டியிருக்கிறது பாரதியின் கவிதை.
ஒரு லட்சிய அயோத்தியைக் கம்பன் கற்பனை செய்ததுண்டு. போகத்தில் புரளும் புகாரைப் பட்டினப்பாலையும் சிலப்பதிகாரமும் சித்தரித்ததுண்டு. ஆனால் மனித முயற்சிகளைக் குறித்துத் தமிழிலக்கியம் அதற்கு முன்பு திட்டமிட்ட இலக்குகளோடு கனவு கண்டதில்லை.
கனவு காண்பதன் மூலமாக வெள்ளிப் பனிமலையில் உலவுவோம். மேலைக்கடல் முழுதும் கப்பல் விடுவோம். சிங்களத் தீவுக்கு பாலம் அமைப்போம். ஆயுதம், காகிதம், குடை, உழுபடை, கோணி, வண்டிகள், ஞாலம் நடுங்க வரும் கப்பல்கள், காவியம் ஓவியம் ஏன் ஊசிகள் கூடச் செய்வோம் என்று பிறந்த பிரகடனம், மூத்து முதிர்ந்த தமிழில் ஒரு புதிய குரல்.
மனிதனின் பௌதீக உலக முயற்சிகள் குறித்து வாழ்த்தி, அதை வரவேற்று, அதற்குக் கனவு கண்ட பாரதி, தமது காலத்தை, தம் படைப்பில் அப்பட்டமாகப் பிரதிபலித்தார்.
விடுதலைப் போராட்டம், அந்தக் காலத்தின் இதயத் துடிப்பு சுதந்திரத்தின் அருமை, தேசீயத் தலைவர் பெருமை இவற்றைக் குறித்துப் பாரதி பாடல்கள் 23 ஆகும். இவை தமிழிலக்கியத்தில் புத்தம் புதிய கருப்பொருள்கள்.
அடுத்து பாரதி தமது கவிதையை, சர்வ தேசியத் தன்மை வாய்ந்ததாக்கினார். தமிழிலக்கியத்தின் பழைய கரைகளையும் எல்லைகளையும் இடித்து விசாலப்படுத்தினார். மாஜினியின் பிரதிக்கினை, பெல்ஜியத்திற்கு வாழ்த்து, புதிய ருஷ்யா இவை தமிழிலக்கியத்திற்கு புதிய பார்வைகள். தமிழிலக்கியம் பாரதியால் வென்றவர்களுக்குப் பரணி பாடிப் பழகியது தமிழிலக்கியம். பாரதி புது மரபு செய்தார். தோற்ற பெல்ஜியத்தை வாழ்த்தினார்.
பாரதி பாடிய தோத்திரப் பாடல்கள் 98. இவற்றுள் சக்தி, கண்ணன் ஆகிய தெய்வங்களைப் பற்றிய பாடல்களே பெரும்பான்மை. துதிக் கவிதை தமிழுக்கு மிகவும் பழகிய ரதம். அதில் ஏறிய பாரதி, புதிய பாதைகளில் செய்த சாரத்தியம் நமக்குத் தெய்வத்தை மிகவும் நெருக்கமான உறவாக்கிற்று.
தாயிலும், தந்தையிலும், குருவிலும், குழந்தையிலும், நாயகனிலும் மட்டும் தெய்வத்தைத் தரிசித்தது தமிழ் மரபு. மன்னன், மந்திரி, காதலி, சேவகன், சீடன் என்று பல உறவுகளில் தெய்வத்தைக் கண்டு, அதை நம் உயிரில் கலந்தவர் பாரதி. ஒரு தெய்வ நாயகியான வள்ளியைத் தானே தெய்வ முருகனாகியப் பேருணர்வு கொண்டு புணர்ந்து கூடிக் களித்து அந்த சிருங்கார ரஸத்தில் சற்றேனும் விகார பாவம் தோன்றாதவாறு சித்தரித்த பெருமை தமிழில் ஒரு புதிய மைல்கல்.
மதப்போர்களுக்குக் களமாயிருந்த தமிழிலக்கியத்தை, தான் இம்மியளவும் நெறி பிறழாத ஹிந்துவாய் வாழ்ந்த போதிலும் கிறிஸ்தவம், இஸ்லாம், பார்ஸி என்று பெயர் சொல்லி வணங்கி மூச்சு முட்டி நின்ற தமிழிலக்கியத்தின் பரப்பை விரிவு செய்த முதலாவது தமிழ்க் கவிஞரும் பாரதிதான்.
ஈசன் வந்து சிலுவையில் மாண்டான் என்னும் தைரியம் பாரதிக்கே இருந்தது.
பாரதி எழுதிய ஞானப் பாடல்கள் 34, அத்வைத சாகரத்தில் திளைத்து வேதாந்த சிகரங்களை இதில் தொட்டிருக்கிறார். “காக்கை குருவி எங்கள் ஜாதி, நீள்கடலும் மலையு மெங்கள் கூட்டம் நோக்கும் திசையெல்லாம் நாமன்றி வேறில்லை” இந்தப் பார்வையில் எல்லையொன்றின்மை என்ற கருத்தின் உட்பொருளுக்கு வடிவம் தந்தார்.வண்டிக்காரன், ஒரு பாமர அம்மாக்கண்ணு, சிட்டுக் குருவி, குடுகுடுப்பாண்டி, பண்டாரம் இவர்கள் வாயிலே பாரதி ஞானங்களைப் பேச வைத்தார். கவிதைகளிலே ஒளி, தெளிவு, குளிர்ந்த நடை மூன்றும் இருக்க வேண்டும் என்று சொல்லி அதைச் செயல் வடிவாக்கினார் பாரதி. இலக்கண மரபு அந்த மூன்று லட்சணங்களுக்கும் தடை போட்டால் அதைத் தீரத்தோடு உடைத்து அவர் கவி செய்தார். சாதிக் கொடுமை, சமூகக் கொடுமை, சோற்றுப் பஞ்சம் இவை அவரால் முதல் முதலில் கவிதையாயின.
பாரதி சங்கீத ஞானமுள்ளவர் கவிதைக்கும் சங்கீதத்துக்கும் உள்ள சம்பந்தம் உணர்ந்தவர். தாம் எழுதிய பல கவிதைகளை ராகம், தாளம் என்று இசைக் குறிப்புத் தந்து பல்லவி, சரணங்கள் எனக் கீர்த்தனை பாணியில் எழுதித் தமது முன்னோடிகளான கோபாலகிருஷ்ண பாரதி, அருணாசலக் கவிராயர் முதலியோரின் பாதையை இன்னும் பெரிதாக்கினார்.
சுயசரிதை, தமிழ்க் கவிதைக்குப் புதியது. அதற்கும் பாரதியே முன்னோடியானார் அதே போன்று குழந்தைகளை முன் நிறுத்தி அவர்களுக்காக வென்றே தமிழில் எவரும் கவிதை செய்ததில்லை. ஔவையாரின் ஆத்திசூடி அறநெறிகளை குழந்தைகளை உத்தேசித்துப் புகட்டுவது போல் தோன்றினாலும், அது குழந்தைகளுக்காக மட்டும் ஆக்கப்பட்டதல்ல.
குழந்தை இலக்கியத்தின் பிதாமகன் பாரதியே வெள்ளை நிறப்பசு, கொத்தித் திரியும் காக்கை, வண்டி இழுக்கும் குதிரை, அண்டிப் பிழைக்கும் ஆடு என்று குழந்தை புரிந்து கொள்ளும் மொழியிலே அதனோடு பேசிய முதலாவது தமிழ்க் கவி பாரதியே.
பெண் விடுதலையே, தமிழுக்குப் புதிய கருத்து, பெண்ணடிமை பாரதிக்கு முன் போற்றப்பட்டு வந்தது. சங்க இலக்கியம் சமுதாயத்தில் பெண்ணுக்கு இருந்த பெருமை பேசியது. பெண்ணின் அவலம் குறித்து அங்கே குரல்கள் இல்லை. பெண் விடுதலைக்குக் கவிதைக் கைவாளை முதலிலே உயர்த்திய வீர மறவன் பாரதியே. 

அநீதிகளை சகித்து, சமுதாய மதிப்பிற்காக அதைச் சிலுவையாக ஏற்றுக் கொள் என்று தான் தமிழிலக்கியம் பெண்ணை நிர்ப்பந்தித்து வந்தது. எழுந்து நில், உன் உரிமைக்குப் போராடு என்று பெண்மைக்கு வீரம் வழங்கிய முதலாவது தமிழிலக்கிய படைப்பாளி பாரதியே மேலும் விஞ்ஞானம், நவீன அறிவியல், சங்கீதம் எனப் பல விஷயங்களைப் பாரதியின் கவிதை தொட்டது.
பாரதியின் இரு பெரும் (Masterpieces) படைப்புக்கள் பாஞ்சாலி சபதமும் குயில் பாட்டும், ஸ்தல புராணங்களைத் தவிர வேறு நெடிய கவிதை முயற்சிகள் செய்தறியாத தமிழில், காவிய மரபு அழியவில்லை; பாஞ்சாலி சபதம் இதில் பாரதியின் ஆளுமை முழுதும் வெளிப்பட்டிருக்கிறது. ஞானம், வீரம், பக்தி, காதல், நகைச்சுவை, சோகம், கொந்தளிப்பு என்ற பல சுவைகளில் தமிழிலக்கியத்தின் ஜீவநிதி சேமித்து வந்த சகல நீரோட்டங்களின் சாராம்சமும், கம்பீரமான காவியதரிசனமும் பாஞ்சாலி சபதத்தில் உண்டு. பாஞ்சாலியைப் பலர் பாரத மாதாவாகக் காணுமளவு சித்தரித்து நிகழ் காலத்தோடு ஒரு மானசீக இயைபு செய்தார்.
குயில்பாட்டு, தமிழில் அதற்கு முன்னும் அதற்குப் பின்னும் தமிழிலக்கியம் எட்டாத ஒரு புதிய சிகரம். முற்றிலும் மாறுபட்ட கவி முயற்சி. வேதாந்த அர்த்தம். ஒரு விநோதக் கதை, இசையின்பம் உலகின் ஓசைகள் குறித்து ஒலிச்சுவை இவை கலந்த ஒரு ஜீவ ரஸாமிர்தம் குயில் பாட்டு, மீண்டும் மீண்டும் படித்து லயித்துத் திளைக்கச் செய்யும். மந்திர சக்தி வாய்ந்தது இப்பாட்டு. உருவம், உள்ளடக்கம், கவிஞனின் மொழி இம்மூன்றிலும் இது உலக இலக்கியத்திற்கே ஒரு புதிய முயற்சி.
புதிய சந்தங்கள் புதிய படிமங்கள், புதிய கற்பனைகள், புதிய ஒலிச் சித்திரங்கள் இவை தமிழிலக்கிய வளர்ச்சிக்குப் பாரதி வழங்கிய நன்கொடை, கலிங்கத்துப்பரணியைச் சற்றே நினைவூட்டி ஆனால் பரணி எட்டித் தொடாத உயரங்களில் விளையாடியது. ஊழிக்கூத்து எனும் பாரதி கவிதை. காலத்தின் மரணம் (Death of Time) பஞ்ச பூதங்கள் சிதறி ஒரு மித்தல். அண்டவெளி வெடிப்பது இவை தமிழிலக்கியத்தில் கற்பனை எட்டிப் பிடித்த புதிய குறிகள்.
சட்ட சடசட சட்டென்றுடைபடுதாளம் தாம்தரிகிட, தாம் தரிகிட, தீம்தரிகிட தித்தோம் தத்தரிகிட தத்தரிகிட தித்தோம், தகத்தகத்தக தக வென்றாடோமோ, என்ற இந்த ஒலிப் பிரயோகங்களில் தமிழ் ஓசை ஆனந்தத் தாண்டவம் ஆடுகின்றது. ஓர் உணர்ச்சி நிலையை ஓர் ஒலி வடிவில் வடிக்கின்ற புதிய முயற்சியையும் பாரதியே தொடங்கி வைக்கிறார். அர்த்தங்களின் உள்ளர்த்தம் போன்ற ஒரு ரஸத்திற்குச் சொல் எனும் படிக்கல் போட்டுப் பாரதி எட்டிய நுட்பம் இது.
அக்கினிக்குஞ்சு,

 மணிவெளுக்கும் சாணை, 

சேற்றிலே குழம்பல் என்ன திக்கிலே தெளிதல் என்ன...பேசும் பொற்சித்திரம், பிள்ளைக்கனியமுது, உயிர்த் தீயினிலே வளர்சோதி, ஆடி வரும் தேன் இப்படி பளிச் பளிச்சென்று மின்னும் பல படிமங்களைத் தமிழுக்கு பாரதி அறிமுகப்படுத்தினார்.[தொடரும்]

கம்பனை ரசித்த ரசிகமணி

கம்பனை ரசித்த ரசிகமணி
ஆல்பர்ட் ஷ்வைட்ஸர் மாதிரி, பரந்த முகத்தில் ஒரு பெரிய மீசை. அதே மாதிரி மானுடத்தை நேசிக்கும் ஒரு பார்வை. மீசையின் உள்ளே மறைந்திருக்கும் ஒரு மிடுக்கான சபாஷ். யார் இந்த டி.கே.சி? என்ன சாதித்தார் என்று இவருக்கொரு நூற்றாண்டு விழா? ரஸிகமணி என்று ஒரு பட்டம். வெறும் ரசிகரா.. இதற்கா இப்படி ஒரு கொண்டாட்டம்?
பேரிகை கொட்டி, வெடிகுண்டு போட்டு ஓயாது அடித்து அடித்துப் பேசினால் தான் மெய் மெய்யாகும் என்ற கால நிலையில் இப்படிச் சில கேள்விகள். இதற்கு என்ன பதில்? ராஜாஜியைக் கேட்போம்.
“கம்பன் பாடிய ராம காதை இருபத்தி நான்கு மாற்று அபரஞ்சி, இந்தத் தங்கத்தை எடுத்துக்காட்டிய தங்க நிபுணர்களுக்குள் நம்முடைய டி.கே.சி. அவர் முதல் இடம் பெற்றுவிட்டார்.”
ஓ..கம்பனை ரசித்தவரோ.. ரசனை என்ன அப்படி ஒரு பெரிய விஷயமா? ஆம். இது அடுத்த கேள்வி. இதற்கு நம் பதில் ஆமாம்! ரசனை என்பது ஒரு தேசத்தின் இருப்பு நிதி. நல்ல ரசிகர்தான் ஒரு தேசத்தின், ஒரு மொழியின் உன்னதப் பண்புகளை உவந்து போற்றி அதன் கலாசாரத்தையும் பண்பாட்டையும் கிரகித்துக் காப்பாற்றி வைக்கிறார். காலக் காற்றில் பொய் எதுமெய் எது என்று வேறுபாடு மறைந்துவிடுமோ என்று எச்சரிக்கையுற்று, மெய்யைப் பத்திமாய்ச் சேமித்து வைக்கிறார். இதுதான் ரசிகமணியின் பணி.
கம்பர் ஒரு கவிச் சக்கரவர்த்தி, இதை ஒட்டு மொத்தமாக ஒப்புக் கொண்டு நாம் பாரம் விட்டதென்று நகர்ந்து விடுவோம். டி.கே.சி. கம்பரின் சாம்ராஜ்யத்தில் ஒவ்வொரு அங்குலமும் நின்று நிதானித்து அதன் அழகில் தோய்ந்து அதைத் துய்த்து முழுக்கவும் சுற்றிப் பார்த்தவர்.
கம்பரின் நாட்டு வளம், யுத்த கள வருணனை, பாத்திரப் பண்பு இப்படி ஒவ்வொரு அம்சத்திலும் தமிழ்மை இருந்ததை தரிசித்து சொன்னவர் ரசிகமணி.
காவிரி நா(டு) அன்ன
கழனி நா(டு) ஒரீ இ
என்று கம்பரில் ஒரு குறிப்பு வந்தால் போதும் ரசிகமணி நிமிர்ந்து உட்காருகிறார். கம்பருக்கு உள்ளே போய் அங்கு நிமிர்ந்து உட்காருகிறார். அங்கு நிலவிய தமிழ் மயக் கம்பரின் பொறிகள் அனுபவித்துணர்ந்த தமிழ்மையை நமக்கு அறிமுகமாக்குகிறார்.
கம்பருக்கும் ரசிகமணிக்கும் உள்ள உறவு எத்தகையது? மீண்டும் ராஜாஜி. “ஸ்ரீ ராமபிரான் எப்படிக் கம்பன் உள்ளத்தில் மற்றும் ஒருமுறை அவதரித்தானோ அவ்வாறே கம்பனும் டி.கே.சி.யின் உள்ளத்தில் மறுபடி அவதரித்தான். தற்காலத் தமிழருக்காக.”
எப்படி? ரசிகமணி வெறும் உரைகாரர் அல்ல கம்பனின் ஜீவரசத்தைத் தாம் அருந்தித் திளைக்கும் போக்கில் நம்மை அருந்தச் செய்துவிடும். ஒரு பெரிய விருந்துபகாரி. அந்த அறிமுகத்தில் பதவுரை, தெளிவுரை, விருத்தியுரை என்ற கடைவிரிப்பெல்லாம் இல்லை. அவை ரசிகமணியின் மாண்புக்கு ஒவ்வாதன.
ஒரு கவிதையில் அதன் உயிர் துடிக்கும் உட்கருவைத் தொட்டுக் காட்டுவார் ரசிகமணி. வேறு அதிகப் பிரசங்கம் துளியும் இராது. உடனே கவிதை தரப்படும். அரும்பொருள் விளக்கம், ரசிகமணியின் ‘கமெண்ட்’ எல்லாம் அடிக்குறிப்பில்தான். ஒரு சுட்டிக்காட்டல். ஒரு சிட்டிகை போடல். ஒரு மென்மையான பலே. உதாரணம் வேண்டுமா? சடாயு காண் படலம் சிறகிழந்த சடாயு தன் நண்பன் மாண்டது கேட்டு புரண்டு அழுகிறான். ரசிகமணியின் அறிமுகம் கேட்போம்.
“மேலும் புலம்புகிறான் சடாயு; மேலான சாவு எனக்குக் கிடைப்பதற்கு ஒரு வழி இருக்கிறது. இந்த க்ஷணமே புனிதமான தீயில் விழுந்து இறந்து ஒழிவதுதான். அப்படிச் செய்வதை விட்டு விட்டுப் பெண்களைப் போல் அல்லவா, நிலத்தில் விழுந்து அழுது கொண்டிருக்கிறேன். இது என் வீர வாழ்க்கைக்கு எந்த விதத்தில் தகுதி? அவ்வளவுதான். வேறு விளக்கமில்லை. பட்டென்று கவிதையைத் தந்து விடுகிறார்.
ரசிகமணி கம்பர் கவிதையைக் கண்ணுக்கு அடக்கமாக, அதன் சந்த நயம் செய்யும் சொல் நடனத்தின் சுவை வெளிப்படுமாறு சீர்பிரித்து வரிகளைத் தமக்கே உரிய முறையில் அடுக்கித் தருவார். எடுத்துக்காட்டு சந்தம் தான னன தன்ன னன தன்ன னன தன் ன அகத்தியப் படலம். சிவபெருமான் அகத்தியரைத் தெற்கே போகச் சொல்கிறார். ரசிகமணி கம்பர் கவிதையை வடிவமைக்கிறார்.
மூச ரவு
சூடும் முத
லோன், உரையில்
மூ வா
மாசில் தவ!
ஏ கெ ன
வி டாது திசை
மேல் நாள்.
அதிகம் படிக்காதவர் கூட இந்த எளிய வடிவமைப்பில் மனம் சொக்கிக் கம்பனிடம் ஒன்றி விடலாம். கம்பர் பாட்டைப் படிக்காதே, பாடு என்பது ரசிகமணியின் உத்தரவு. மேலே சொல்லும் சந்த அமைப்பும் பாட வராத நம்மையும் பாட வைத்து விடுகிறது. பயப்படாதீர்கள். பாடுங்கள் என்று ஊக்கி விடுகிறார். பயம் நீங்கிப் பாடுகிறார். அடடே கம்பரில் இவ்வளவு சுவையா? நம்மையறியாமல் மூழ்கித் திளைக்கிறோம். தூண்டுதல் யார்? ரசிகமணிதான்.
எல்லாவற்றையும் மகாகவிஞர்கள் விளக்கி விளக்கிச் சொல்வதில்லை. ஒரு கோடி காட்டி விடுகிறார்கள். கதையின் வேகத்தில் யாராவது நம்மைப் பிடித்து உலுக்கி இதைக் கவனித்தாயா என்று கேட்காவிட்டால் நம் வண்டி எங்கோ ஓடிவிடும் ஓர் உதாரணம்; மந்தரை சூழ்ச்சிப் படலம் ராமனின் முடிசூட்டு விழாக் கோலாகலம். மந்தரைக்கு ஆங்காரம் எல்லாவற்றையும் புரட்டிக் கவிழ்க்கும் வெறி அவள் மனசுக்கே தவறு உறுத்துகிறது. எப்படி? ரசிகமணி அறிமுகம் செய்கிறார்.
‘அக்கிரமம் பண்ண ஆரம்பிக்கும்போது, அதற்கு ஒரு காரணம் கற்பித்துக் கொண்டால் தான் மனசு திருப்திப்படுகிறது.”
என்ன ஒரு மனோ தத்துவ உட்காட்சி!
கம்ப ராமாயணத்தில் ஆறு காண்டங்கள் கான மயிலாட்டம் கண்ட வான்கோழி போன்று கம்பன் சுவையில் தலை கிறுக்க, படித்தவர் கை கிறுக்கியதெல்லாம் கவி ஆயிற்று. கவிதை என்று அதைத் தனியே வைத்தால் உயிர் வாழாது. எங்கே வைப்பது? இருக்கவே இருக்கிறது, கம்பரின் தோள், அதில் வைத்து விட்டால் பூவோடு தழையும் சேர்ந்து பொலியும் இந்தக் கருத்தில் கம்பர் தந்த பிரம்மாண்டமான வசதியால் பலர் தங்கள் கவியைக் கம்பரோடு செருகிவிட்டனர்.
ஆனால் என்ன செருகினாலும் ஊடு சரடு போன்ற கவிஞனின் ஆத்ம தரிசனம் தெரியாமலா போய்விடும்? அதன் மகோன்னதமும் கள்ளக் கலையின் புனமையும் தங்கத்தின் பக்கத்தில் பித்தளை போன்று அறியாமலா போய்விடும்?
அதைக் கண்டுபிடித்தது ரசிகமணியின் மகத்தான வாழ்க்கைப் பணி. அது வெறும் துப்பறியும் வேலையல்ல. கம்பனில் மூழ்கி, கம்பனில் திறைத்து கம்பன் என்ற ஜோதியில் இரண்டறக் கலந்து கம்பதரிசனம் என்ற சித்தியை எய்தியவர்கட்கே கிட்டும் வரம். அந்த சித்தியாளர் ரசிகமணி.
அவரது மனச் செவி தேர்ந்த சங்கீத ஞானியின் ரஸானுபவம் கண்டது. ஆனந்தம் உணர்ந்தது. கொஞ்சம் ரஸபேதம் தட்டினாலும் இது கம்பரல்ல என்று உணர்ந்து விடுவார். எடுத்துக்காட்டு ஒரு பாடல். நிறை மாண்புடைய தசரதச் சக்கரவர்த்தியின் கூற்றாக
நெடிது நான் உண்ட
எச்சிலை நுகர்வது
இன்பம் ஆகுமோ?
என்று வந்தால் தசரத அனுபவம் பெற்ற ரசிகமணிக்கு மனம் சுளிக்கும். இது தசரதன் வாயில் வராது என்று சட்டென்று உணர்ந்து இடை செருகல்காரனின் காதைப் பிடித்துத் தூக்கி எறிவார்.
12000 செய்யுளில் ரசிகமணியின் உரைகல்லில் நின்றவை 1510 பாடல்களே. இது என்ன அக்கிரமம் என்ற தமிழ்ப் புலவர்கள் சும்மா விடுவார்களா? பெரும்போர் நடந்தது.இறுதி வரையில் சத்தியத்தின் பக்கம் நிற்கும் மாவீரன் போன்று தாம் தேர்ந்தவை தவிர்த்து மற்றவை போலியே என்று தீரமாக நின்றார் ரசிகமணி. வெறும் பிடிவாதம் அன்று. தக்க காரணம் காட்டி பாத்திரப் படைப்பு, கம்பரின் மனப் பக்குவம் கம்பரின் மனப் பக்குவம். கம்பரின் சொல்லாட்சி என்ற தாம் அறிந்த சான்றுகள் காட்டி
இது எப்படி சாத்தியம்?
கம்பர் தம் பாத்திரம், தம் லட்சியங்கள் காரணமாக ராம கதையையும் அதன் போக்கையும் மாற்றினார். அவர் பாத்திரங்களுக்குத் தனி வேகம் காட்டினார். கதையில் வரும் கட்டங்களுக்குத் தனித்தெளிவு பிறப்பித்தார். இவையெல்லாம் உணர்ந்தாலன்றி வெறும் வரட்டு வாதத்தால் கம்பர் கவிதையில் இடைச் செருகல்களைக் கண்டுபிடிக்கும் தீரம் எப்படி வரும்? ஓர் உபாசகர் தம் தெய்வத்தை அறிந்து மாதிரி ஐக்கியமானால் ஒழிய இவற்றை அறிய முடியாது.
கம்பரின் ராகவனை கம்பரின் ஜானகியை, அனுமனை, குகனை ஏன் ராவணனையும் தம் பிரக்ஞை வெளியில் முப்பரிமாண எழிலோடு தரிசித்துத் தொட்டு உயிர்த் துடிப்புடன் பழகிக் கேட்டு உணர்ந்தவர் ரசிகமணி. அதனால்தான் கம்பரின் தசரதன் எப்படிப் பேசுவான் என்று அவரால் உணர்ந்து சொல்ல முடிந்தது.
ஒரு மகத்தான ரசிகன் ஒரு கவிதையை ஆகா ஊகூ என்று தலைமேல் வைத்து விதந்தோதி அமர்க்களம் செய்வதில்லை. அவன் அனுபவிக்கிற நேர்த்தியே நம்மைத் தொற்றிக் கொள்கிறது. கம்பரை நாம்தான் கண்டுபிடித்த தெம்பு நமக்கு ஏற்படுகிறது. கம்பருக்கும் நமக்குமிடையே ஒரு மின் தொடர்பு போன்று வேலை செய்து கம்பரை நமக்கும் பாய்ச்சி விடுகிறார் ரசிகமணி.
கவிதையால் என்ன பயன்? ரசனையால் என்ன பயன்?
‘ஓதி ஓதி உணரும் தோறும் உணர்ச்சி உதவும்’
டி.கே.சி.யின் கருவூலத்தின் உள்ள ஆரண்ய காண்ட கடவுள் வாழ்த்திலிருந்து வரும் சொக்கத் தங்கம் இது உணர்ச்சி இல்லையேல் உயிர் வாழ்வில்லை. எந்த மேன்மையும் இல்லை. வேறு விளக்கம் எதற்கு?
ரசிகமணி என்ன சாதித்தார்?
மீண்டும் ராஜாஜியைக் கேட்போம் ,
“டி.கே.சி அவர்களின் உரையை வைத்துக் கொண்டு படித்தால், கம்பனுடைய உள்ளத்தில் பிரவேசித்து விடலாம். ஏன்? ராமன் உள்ளத்திலேயே பிரவேசித்து விடலாம். குகன் உள்ளத்தில் பிரவேசித்து விடலாம். அனுமன் உள்ளத்தில் பிரவேசித்து விடலாம். இதற்குமேல் என்ன வேண்டும்?”
பொய்ம்மை என்னும் இருளரக்கரால் கவர்ந்து சூழப்பட்ட நமக்குக் கம்பரின் கவியமுதம் என்ற தரிசனத்தை ஒரு தூது வடிவில் காட்டும் முத்திரைக் கணையாழிதான் ரசிகமணியின் ரசனை கம்பரும் கம்பர் காட்டும் அந்த எந்தை ராமனும் அந்தக் கணையாழி சுட்டும் சத்தியம்.
இருந்து பசியால் இடர்
உழந்த வர்கள்எய் தும்
அருந்தும் அமுதாகிய (து)
அறத்த வரை அண்மும்
விருந்தும் எனலாகியது;
வீயும் உயிர் மீளும்
மருந்தும் என லாகியது
வாழி மணி ஆழி!

ஒரு விற்பனையாளனின் மரணம்

ஒரு விற்பனையாளனின் மரணம்

அமெரிக்கா, அதிநவீனமானவற்றின் தாயகம். எல்லையற்ற சுதந்திரத்தின் இருப்பிடம், ஓய்வு ஒழிவின்றித் தோன்றும் புதுப்புதுப் பரிசோதனைகள் பலவற்றின் பிறப்பிடம்.

அங்கே போட்டியும் தர நிர்ணயமும் எப்போதும் உச்சகட்டத்தில் தான் இருக்கும் பழமையின் பெருமைக்கோ, கலாசாரத்தைக் கட்டிக் காத்த அதன் நெடிய உழைப்பிற்கோஅங்கே பெரிய மதிப்புக்கள் ஏதுமில்லை. ஒன்று பழம் பெருமை வாய்ந்தது என்பதற்காக அதைத் தலைமேல் தூக்கி வைத்துக் கொண்டு சிரமப்பட அமெரிக்க மனோபாவம் இடம் தராது.

போட்டியும் மனிதாபிமானமும் மோதும் யுத்த களத்தில், என்ன நடக்கும் என்பதை நிரூபிக்கும் நாவல்களும் நாடகங்களும் அமெரிக்க இலக்கியத்தில் ஏராளம்.

டென்னஸ்ஸி வில்லியம்ஸ் எழுதிய “ஆசை என்னும் தெருவண்டி” A Streetcar named desire" ஆர்தர் மில்லர் எழுதிய “ஒரு விற்பனையாளரின் மரணம்” Death of a salesman  ஆகிய இரண்டுநாடகங்களும் காலத்தால் அழிக்க முடியாத அமர சிருஷ்டிகள்.

இவ்விரண்டு நாடகங்களில் ஆர்தர்மில்லரின் “ஒரு விற்பனையாளரின் மரணம்” தான், மாறி வருகின்ற நவீன யுகத்திற்கு என்றென்றும் பொருந்தும் நாடகம்.

ஒரு பிரபலமான வணிக நிறுவனத்தின் வெற்றிகரமான விற்பனையாளராக இருந்த வில்லிலோமன் தனக்கு வயது அதிகமாய் விட்ட காரணத்தால், தான் பணியாற்றும் நிறுவனம் தன்னை வேலையிலிருந்து நீக்க  முனையும் அதிர்ச்சியில் தான் நாடகம் தொடங்குகிறது. அந்த வீழ்ச்சியை அவர் மனம் லேசில் ஏற்க மறுக்கிறது.

அவர் அளவற்ற அன்பு வைத்திருக்கும் மகன் பிஃப், கற்பனையில் மிதக்கும் உதவாக்கரை என்பதை அறியாது அவனை வெற்றிகரமாக உருவாக்கித்தான் தன் வீழ்ச்சியை ஈடுகட்டிக் கொள்ளலாம் என்று அவர் முயற்சிக்கிறார்.

அவனோ புஸ்வாணமாகி, அவர் கனவுகளைச் சிதைக்கிறான். இறுதியில் தற்கொலை என்று பிறர் எளிதில் சொல்லி விடாத முறையில், வில்லியம் லோமன் தற்கொலை செய்து கொள்கிறார்.

இரண்டு அங்கங்களில், இதயத்தை உலுக்கும் முறையில் ஆர்தர் மில்லர் இந்த நாடகத்தை எழுதியிருக்கிறார்.

கத்தி வீச்சு போல் பாயும் சொற்செட்டுள்ள கூர்மையான வசனம், ஆங்காங்கே ஷேக்ஸ்பியரின் கவித்வப் பண்புக்கு இணையாகச் சால்லத்தக்க மொழிநயம்.

தன் தோல்வியை ஏற்க முடியாத, அதே சமயம் ஏற்பதை தவிர வேறு விதியறியாத கதாநாயகனாக வில்லியம் லோமனை உருவாக்கி பழைய கிரேக்க நாடகங்களின் துன்பியல் (Tragedy hero) தலைவனை நினைவூட்டுகிறார்.

வில்லியம் லோமன், ஒரு நல்ல மனிதர். மதிப்பு வாய்ந்த மனிதர் ஆனால் அடிப்படையில் அவர் ஒரு விற்பனையாளன். அந்த விற்பனையாளனின் தத்துவத்திலிருந்து அவரால் தப்பிக்க முடியவில்லை.

அண்டை வீட்டுக்காரர் சார்லி ஏறக்குறைய வில்லியம் லோமன் அவரது நிறுவனத்தால், விரட்டப்பட்ட சூழ்நிலையை அறிந்து அவருக்கு தான் தொடங்கிய ஒரு சுமாரான நிறுவனத்தில் வேலை வாங்கித் தருவதாக உறுதி கூறுகிறார்.

ஆனால் வில்லி லோமனால் அதை ஏற்பது தாழ்ந்துவிட்ட மாதிரி இருக்கிறது. தன்னைப் போலவே ஒரு விற்பனையாளனாக வாழ்க்கையைத் தொடங்கி, தற்போது ஒரு நிறுவன அதிபராகிவிட்ட அடுத்த வீட்டுக்காரனிடம் வேலை செய்வதோ? அதுவும் வெறும் ஒருசுமாரான நிறுவனத்தில்?

இல்லை, முடியாது. வில்லி லோமனுக்கு எல்லாம் பெரிதாய் இருக்க வேண்டும். மிகப்பெரியது, மிக மிகப் பெரியது, மிகச்சிறந்தது. அடுத்த ஆளை, அடித்து நொறுக்கக்கூடிய அளவு வலிமை வாய்ந்த நிறுவனம். அதுதான் அவர் பணி செய்ய உகந்தது.

பாவம் வில்லியம் லோமன்! அவர்ஓர் அற்புதமான, மென்மையான, தகுதியுள்ள இன்னும் ஆற்றலும் உபயோகமும் உள்ள மனிதர்தான். ஆனால் சமுதாயம் அவரை வேறுவிதமான மாற்றியமைத்து விட்டது. அவரது விற்பனையாளர் தொழில் அவரது அரும் பாண்புகளைச் சீர்குலைத்து  விட்டது.

உள்ளபடியே வில்லியம் லோமனால் எவரையும் உண்மையாக நேசிக்கவும் முடியவில்லை; வெறுக்கவும் முடியவில்லை. அவர் மகத்தானவர் என்று அவர்கள் ஒப்புக் கொண்டால், அவர்கள் நேசிக்கத் தக்கவர்கள், அப்படி இல்லையென்றால் அவர்கள் அவருடைய எதிரிகள்.

ஒரு போட்டி போடும் சமுதாயத்தில், மனித மதிப்பீடுகளை அப்பால் தள்ளி வைத்து, மாய பிம்பங்களில் சிக்குண்டு அவஸ்தைப்படுகின்ற மனித ஆன்மாவின் துயர வீழ்ச்சிதான் வில்லியம் லோமனின் வீழ்ச்சி. வில்லியம் லோமன் அற்புதமான மனிதர்தான் ஆனால் சாதாரண சோட்டா பேர் வழியாக இருக்க மனம் ஒப்பாதவர்.

அவர் லட்சியம் இந்த உலகத்திற்கு ஏதாவது சாமான்களை விற்றுக் கொண்டே, அதி உன்னதமானவனாக இந்த உலகை ஆட்சி புரிவது. வேறு வழியே இல்லை என்ற கட்டம் வரும்போது தற்கொலை ஒன்றுதான் அவரது இறுதி உச்சக்கட்டமாகிறது.

தன் சுயமதிப்பைக் கோரிய தன் முதலாளியின் மகன், சார்லி எல்லாரையும் பழி தீர்க்க அவருக்குக் கிட்டிய ஒரே ஆயுதம் தற்கொலை.

அவரது மகத்தான பிழை ஒன்றே ஒன்றுதான். எல்லா கிரேக்க, துன்பியல் நாடகங்களிலும் காணப்படுவதைப் போன்று ஒரே ஒரு தவறான மதிப்பீடுதான் இந் கதாநாயகனின் பிழைக்கும் காரணமாகிறது.

அவர் அடுத்த நபர் மெச்ச வேண்டும் என்பதையே தன் வாழ்வின் குறிக்கோளாக வைத்துக் கொண்டவர்.

இது நமது சமுதாயம் முழுவதின் பிழை. நமது சுயமதிப்பை நாம் நம்மை வைத்து அளப்பதில்லை அடுத்தவரை வீழ்த்தி, அதே சமயம் இடைவிடாமல் அவர்களது பரிபூரண ஒப்புதலை வாங்கிக் கொண்டு நம் மதிப்பை நிலைநாட்ட விரும்புகிறோம்.

தன் மகன் பிஃப் விஷயத்தில் கூட அவன் அப்படி இருக்க வேண்டுமென்றுதான் விரும்புகிறார். அவன் எல்லோரையும் தகர்த்து வீழ்த்த வேண்டும்; அதே சமயம் எல்லோராலும் விரும்பப்படவும் வேண்டும். நடக்கிற கதையா இது?

இதன் விளைவாக வில்லியம் லோமன், சார்லி போன்ற அண்டை வீட்டு மனிதர் போன்றவர்களையே விரும்புவது விரும்புகிறார்; வெறுக்கவும் வெறுக்கிறார்.

நவீன மனிதன் எப்பொழுதும் கவலை பொருந்தியவனாக இருக்கிறான். இரண்டு ஈர்ப்பு சக்திகள் அவனை இழுத்த வண்ணம் இருக்கின்றன.

தன் பக்கத்து வீட்டுக்காரனை, தன் சகோதரனை அடித்து வீழ்த்த வேண்டும்; அவனை எப்படியாவது மிஞ்சி விட வேண்டும். அதே சமயம் அவனால் நேசிக்கப்படவும் வேண்டும்.

இவை இரண்டுமே ஒன்றுக்கொன்று, எதிரான முரண்பாடுகள். வேறு வழியின்றி அவை வீழ்ச்சியில்தான் முடிவுற வேண்டும். தன் மனப்போக்கிற்கு ஏற்ப மகன் பிஃப்பை மாற்றியமைத்தாவது அவனை போக அனுமதித்திருக்கலாம் அதிலும் தோல்வி.

அன்பும் போட்டியும் என்ற எதிரெதிர் சக்திகளுக்கு இடையே நடந்த இந்த யுத்தத்தில், தீமையும், நன்மையும் மோதிக் கொண்ட களத்தில் வில்லியம் லோமனின் ஆத்மா இருகூறாகப் பிளந்தது போன்று, தற்கொலையே முடிவாகிறது.

அமெரிக்க நாடக இலக்கியத்தில் அழியாது நிலை நின்று , மணிச்சுடர் வீசும் நாடகம் இது

பாவம் பள்ளி ஆசிரியர்

பாவம் பள்ளி ஆசிரியர்

நம் நாட்டுக் கல்வித் திட்டம் என்பதை போன்ற ஒட்டுப் போட்ட கம்பளிக்கு இணையாக வேறு ஒரு பொருளை நம்மால் சொல்ல முடியாது. நம் நாட்டில் சமூக அளவில் செய்யப்படும் பரிசோதனைகளில் பெரும்பகுதி கல்வியில்தான் செய்யப்படுகிறது.
அரசியல்வாதிகள் அடிக்கடி கை வைக்கத் துடிக்கும் சமுதாய விஷயம் கல்வியாகவே இருந்து வருகிறது.
இந்தக் கல்வித் திட்டத்தை ஏன் வைத்திருக்கிறோம்?
விளங்கவில்லை.
வேறு எதுவும் மாற்று இல்லை என்பதால் வைத்திருக்கிறோம். இதுவே உண்மை.
இதனால் ஏதாவது உருப்படியாக நடந்திருக்கிறதா? பட்டப் படிப்பும் முதுகலைப் பட்டப் படிப்புகள் பெருகியிருக்கின்றன. வேலையில்லாத் திண்டாட்டமும் பெருகி இருக்கின்றது . அவ்வளவுதான்.
மாணவர் ஒழுக்கத்திற்கும் சமூகக் கட்டுக்கோப்பிற்கும் இந்த கல்வித் திட்டம் உதவுகிறதா? நிச்சயமாக இல்லை. இந்தச் சூழலில் அதைக் கற்பிக்க நியமிக்கப்பட்ட ஆசிரியர் என்ன செய்வார்? தான் நம்பாத கல்வியை, தன்னை மதிக்காத மாணவர்களுக்கு, உண்மை நிலவரங்களோடு நேரடித் தொடர்பில்லாதவர்களால் தயாரிக்கப்பட்ட கல்வித் திட்டத்தின் கீழ் அவர் போதிக்க வேண்டும்.
அவரது ஊதியம் ஆசிரியர் செய்த கடுமையான போராட்டத்தால் சமுதாயம் மதிக்கிற விதத்தில் உயர்ந்ததென்னமோ உண்மை!
அதனோடு சேர்ந்து, ஏதோ நாற்காலியில் உட்கார்ந்து பொழுதை ஒட்டிக் கொண்டு, மானவரை மேய்துக் கொண்டு தண்டச்சம்பளம் வாங்குகிறார் என்ற எதிர்மறைக் கண்ணோட்டம் சமுதாயத்தில் நிலவவும் அதுவே காரணமாயிற்று.
மனப்பாடம் செய்து வினாத்தாளில் கேட்கப்பட்ட வினாக்களுக்கு பதில் எழுதி, மதிப்பெண் வாங்கினால் போதும். ஒருவனுக்கு வாழ்க்கைத் தகுதி வந்துவிடும் என்பது சமுதாய நிலை இந்தக் கல்வித் திட்டத்தின் கீழ், வரையறுக்கப்பட்ட இந்த பாடப் பகுதியுள்ள பாடப் புத்தகத்தை முடி, அதுவே உன் கடமை என்று நிர்வாகம் நிர்ப்பந்திக்கிறது.
அந்த மதிப்பெண்ணை, சலிப்பூட்டும் பாடங்களைப் படிக்காமலேயே பெற, வெவ்வேறு வழிகளை சமுதாயமே நோட்ஸ் வடிவிலும், காப்பி அடிக்கும் வடிவிலும் வளர்த்து விட்டிருக்கிறது.
இரண்டு கைகளிலும் விலங்கு மாட்டி, கால் விலங்குமிட்டு சொன்னதை, ஒப்பிக்க வேண்டிய கிளிப்பிளை மாதிரி மாற்றப்பட்டிருக்கும் ஆசிரியர் எந்த சமுதாயத்தை உருவாக்குவார்?
நாளைத் தள்ளி, பொழுதை ஒட்டி மாதச் சம்பளம் வாங்குவதைத் தவிர வேறு  விதியில்லை என்று அவர் கீழே இறங்குகிறார்.
நாட்டின் எதிர்காலம் வகுப்பறையிலே உருவாக்கப்படுகிறது என்பது அலங்கார வாக்கியம். நாட்டின் எதிர்காலம் வகுப்பறையிலே சீரழிகிறது என்பது அவரது அனுபவம்.
[மேலும் இதுபற்றிய விவரமான குறிப்புகளை 'எழுததோசை' என்ற எனது மற்றொரு ப்ளாகில் காணலாம்]

இரண்டு விசித்திரக் கலவைகள்

இரண்டு விசித்திரக் கலவைகள்

நமது இந்தியப் பண்பாட்டிலும், வாழ்க்கை முறையிலும் இரண்டு விசித்திரக் கலவைகள் இன்று தென்படுகின்றன.
ஒரு பக்கம் பழமை, மரபு இவற்றில் ஊறிவிட்ட மனோபாவம். அதிவேகமாக மாறிவரும் உலகிற்கு ஏற்ப இசைந்து செல்ல முடியாத தன்மை, முதியோர், மத்திய வயதினர் இதன் பிரதிநிதிகள்.
மறுபக்கம், காட்டுத்தீ பரவுவது போன்ற வேகத்துடன் மேற்கத்திய கலாச்சாரத்தின் மீது கொள்ளும் மோகம். இளைய தலைமுறை இதன் பிரதிநிதி.
உடை, உணவு, கற்கும் மொழி கடைப்பிடிக்கும் அன்றாட நடைமுறை எல்லாம் இன்று அறிவியல் கருவிகளின் வேகத்தால் அச்சு அசல் அப்படியே மேற்கத்திய பாணிக்கு மாறிக் கொண்டு வருகின்றன.
இது நல்லதா கெட்டதா என்று ஆராய்ந்து ஒரு பலனுமில்லை எந்த மாற்றத்தையும் ஓர் ஆராய்ச்சி தடுத்து நிறுத்திவிட முடியாது.
ஆனால் நாம் ஏன் மாற வேண்டும்? நாம் எதற்கு ஒன்றைப் பார்த்து காப்பி அடிக்க வேண்டும்? இந்தக் கேள்விகள், ஒரு தேசத்தின் வளர்ச்சிக்கு மட்டுமன்றி ஒரு தனிநபர் வளர்ச்சிக்கும் முக்கியமானவை.
பெரும்பாலும் விரும்பி ஏற்கும் மாற்றங்களின் காரணம் அடுத்தவர் நம்மைப் பற்றித் தவறாக நினைத்து விடக் கூடாது என்பதே.
அமெரிக்க அறிஞர் மெர்ஸன் எழுதினார் “என்னுடைய வாழ்க்கைக்கு நோக்கம், வாழ்க்கையே ஒழிய ஊரார் பார்த்து மெச்ச வேண்டும் என்பது அல்ல. வாழ்க்கை பார்வைக்குப் பளபளப்பாயிருந்து திடத்தன்மை இல்லாமல் இருப்பதைக் காட்டிலும் சாதாரணமாய் இருப்பது மேல்.”
நமது செய்தி வெளியீட்டுச் சாதனங்களும் அறிவியல் கருவிகளும் இடைவிடாது பளபளப்பானவை பற்றியே வலியுறுத்துகின்றன.
இன்னின்ன சௌகரியங்களை அடைவது, இன்னின்ன கருவிகள், வசதிகள் இவற்றை அடைவது இதுதான் வாழ்வின் பொற்காலக் கனவுகள் என்று எல்லா முனையிலும் நமக்கு வலியுறுத்தப்படுகிறது.
இளைய தலைமுறை பாப் மியூஸிக், மேற்கத்திய பண்பாடு இவற்றில் ஒரு கவர்ச்சி காரணமாக வேகமாய் ஈடுபடுகிறது.
நமது பழம் பெருமைகளைப் பற்றி தம்பட்டம் அடித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை. ஆனால் நமக்கு எந்தப் பெருமையும் இல்லை என்று எதிர் வீட்டுப் பெருமைக்குக் கொடி பிடிக்க வேண்டிய மோகம் அவசியமில்லை.
‘எல்லாம் வயசுக் காலத்தில் இப்படித்தான்’ என்று ஒரு கல்யாணம் நடந்து, ஒரு குழந்தை பிறக்கிற வரையில் ஒரு கலாச்சாரப் பிரமையில் இருந்து, வாழ்க்கையின் கனம் புரிந்தும் பலர், பழமையில் போய் கண்ணை மூடிச் சரணடைவது கண்கூடு.
இரண்டுமே தன்மதிப்புள்ள செயல்களாக முடியாது.
மிகவும் சிக்கலான ஒரு காலகட்டத்தில் நாம் வாழ்ந்து வருகிறோம்.
அதிவேகமாகப் பழமை அழிந்து வருகிறது. அதிவேகமாக தர நிர்ணயம் செய்யப்படாத புதுமை வளர்ந்து வருகிறது.
இந்த இரு பார்வைகளுக்கும் இடைப்பட்ட ஒரு பாலம் போன்ற ஒரு புதிய பார்வை நமக்குத் தேவை.
“மகான்களின் சாதியான் யார் என்றால் அவர்களுடைய கொள்கைகளையும் கோட்பாடுகளையும் அனுசரிக்காமல் தனக்குத்தானே குருவாக இருந்து ஒரு சமயத்தை ஸ்தாபிக்கிறவன் தான்” என்று எமர்ஸன் சொன்ன மாதிரி நமது பெருமைகளையும் சிறுமைகளையும் மிகவும் சரியாகப் புரிந்து கொள்ளும் பார்வை நமக்கு வேண்டும்.
நமக்கு நாமே குருவாக இருந்து எதையும் பார்த்து நகல் செய்யாத கம்பீரத்துடன் நாம் நம் வழியைத் தேட வேண்டும்.
வேற்று நாகரிகங்களிடமிருந்தோ வேற்று மனிதர்களிடமிருந்தோ எதையும் எதிர்பார்க்காத மனோபலம் வந்துவிட்டால் இந்தப் பார்வை நமக்கு வந்துவிடும்.
பல நூறு ஆண்டுக்காலம் சார்ந்து சார்ந்து வாழ்ந்தே, பழக்கப்பட்டு விட்ட நமது நாடு, சுய சார்பை நோக்கிப் படிப்படியாக முன்னேறி வரும் இந்தக் கால கட்டத்தைச் சேர்ந்த ஒவ்வொருவரும், இந்தப் பார்வையை ஒருங்கிணைந்து உருவாக்க வேண்டியவர்களாகிறோம். எதைச் சொன்னாலும் எந்தச் சிந்தனையை அமுல்செய்ய முயன்றாலும் (அதுக்கெல்லாம் இது காலமில்லே; இதெல்லாம் உதவாது) என்றுதான் நாம் தைரியமூட்டப்படுகிறோம்.
உண்மையில், காலம் என்பது எதிர்த்து நிற்கும் வலிமையுள்ள மனிதர்களால் தான் உருவாக்கப்படுகிறது.
இரண்டு உலக மகா யுத்தங்களுக்கு இடையே உருண்ட உலகில்தான் அஹிம்சை என்ற தத்துவம் நடைமுறைக்கு வந்து ஒரு நாட்டின் விடுதலைக்கு வழிகாட்டிற்று.
அப்போதும் கூட அதற்குக் காலமில்லை.
பார்வையைக் காலம் உருவாக்குவதில்லை, பார்வை தான் காலத்தை உருவாக்குகிறது.அஞ்சாத, அகம்பாவமில்லாத, பணிவுள்ள, புரிந்து கொள்கிற, சுயமான பார்வை நமது இளைய தலைமுறைக்குத் தேவை.
அவை ஒன்றுக்கொன்று வேறுபடலாம்; ஆனால் ஒன்றையொன்று அழித்து விட வேண்டும் என்ற வேகம் பெறக் கூடாது. தேசம் தான் நமது பிரதான லட்சியம் நாடு இருந்தால், வளர்ந்தால் நாம் வளர்கிறோம். நமது பண்பாடு, நமது வளர்ச்சி இவை நமது முயற்சிகளின்பால், நமது கருத்தோட்டங்களின் துணையுடன் கட்டப்படுவது தான் நிலைத்திருக்க முடியும். அப்போது தான் அது ஒரு புதிய பார்வை ஆகும்.

மிகயீல் ஷோலகவ்

மிகயீல் ஷோலகவ்
இருபதாம் நூற்றாண்டு மனித குலத்தைப் பொறுத்தவரையில் மகத்தான வெற்றிகளையும் மாபெரும் தோல்விகளையும் பெற்ற நூற்றாண்டு என்று கூறலாம்.
அறிவியல், தொழில் முன்னேற்றம் இவற்றில் மனிதன் பல கொடுமுடிச் சிகரங்களைத் தொட்டு விட்டான். ஆனால் மன அமைதி, கலைகளின் ஆழ்ந்து தோய்ந்து ஈடுபடும் ஓய்வு, இவற்றில் அவன் பெரிய தோல்விகளையே சந்திக்கிறான்.
மனிதன் முடுக்கிவிட்ட யந்திரம், அவனை முடுக்கி விட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. எதிலும் ஆழ்ந்து தோய்ந்து ஈடுபட முடியாமல், அவன் யந்திர வேகத்துக்கு ஈடு கொடுக்கச் சிறுகச் சிறுக யந்திர மயமாகி வருகிறான்.
இந்த யந்திர மயமாதல் எல்லாத் துறைகளையும் போலக் கலைத் துளையிலும் நுழைந்துவிட்டது.
நல்ல சங்கீதம், நல்ல ஓவியம், நல்ல திரைப்படம், நல்ல சிற்பம், நல்ல நாவல் என்பது தேடித் தேடி அலைந்து கண்டுபிடிக்கப்பட வேண்டிய அரிய பொருளாகி விட்டது.
இந்த அருமை, நம் உள்ளத்தில் நாளுக்கு நாள் அதிருப்தியையும், நம்பிக்கை இன்மையையும் வளர்த்துச் செல்கிறது. நல்லனவற்றிற்குப் பதில் போலிகளைக் கொண்டே திருப்தியடைய வேண்டிய நிர்ப்பந்தம், நம்மை எல்லா வெளியீட்டு சாதனங்களின் மூலமும் நெருக்கிக் கொண்டு வருகிறது.
சோவியத் நாவல்கள் இந்த நெருக்கடியிலிருந்து சற்றேனும் விடுபட்டவை என்ற நம்பிக்கையை வழங்கின. எண்பதுகளில் காலமான மிகயீல் ஷோலகவ் டால்ஸ்டாய்க்கு இணையான எழுத்துலக ஜாம்பவான்களில் கடைசிக் கொழுந்தாக இருந்தவர்.
டான் நதி அமைதியாகப் பாய்கிறது. பண்படுத்தப்பட்ட கன்னி நிலம் அவர்கள் தங்கள் சுதந்திரத்திற்காகப் போராடினார்கள் என்ற மூன்று மகத்தான நாவல்கள் மூலம், உலக நாவல் இலக்கியத்திற்குப் பெருமை சேர்த்தவர் மிகயீல் ஷோலகவ். ஷோலகவ் டால்ஸ்டாயைப் போலவே தம் கலை விஷயத்தில் அப்பழுக்கற்ற நேர்மைக்கு முதலிடம் கொடுத்தவர்.
ஒரு கதாபாத்திரத்தை அவர் உருவாக்கும்பொழுது வாழ்க்கையிலிருந்தே அதை எடுத்தார். அதன் புற வெளியீடுகளையும், உள்ளுணர்வுகளையும் டால்ஸ்டாயின் மரபுக்கேற்ற நேர்மையுடன் படைத்தார்.
இந்த ஒரு மகத்தான எழுத்தாளர்களுக்கும் இடையில் இருந்த பொதுவான கடமை ஒன்றுதான்.
சம காலத்திய மனித ஆன்மாவைச் சித்தரிப்பது.
ஆனால் இதில் இருவரும் கடைப்பிடித்த முறைகள் வெவ்வேறானவை.
டால்ஸ்டாய், மனிதனை பண்பாட்டு இயல் பார்வையோடு தீர்ப்பிட்டார். தன் சொந்தப் பார்வையில் கண்டிக்கத்தக்கது எது, அங்கீகரிக்கத் தக்கது எது என்று தோன்றியதோ, அதை வைத்து அவர் தீர்மானித்தார்.
ஆனால் ஷோலகவ், வரலாற்று பூர்வமான மாற்றத்தில் மனிதன் எந்த நிலையை எட்டியிருக்கிறானோ அதைக் கொண்டு அவனைத் தீர்ப்பிட்டார்.
ஷோலகவ், அடிப்படையில் டால்ஸ்டாயிடமிருந்து மாறுபட்டவர். அவருக்குத் தணியாத வாழ்க்கைத் தாகம் இருந்தது. அவரது விதவிதமான கதாபாத்திரங்களில் பல, வாழ வேண்டுமென்ற தணியாத தாகம் கொண்டவை.
காதல், துயரம், மகிழ்ச்சி, துன்புறுதல் என்ற அழுத்தமான மனோ உணர்வுகளை, தனிச் சிறப்பான வடிவம் கொடுத்துத் தெட்டத் தெளிவாக, அவர் பாத்திரங்களைப் படைத்திருக்கிறார்.
டால்ஸ்டாயின் பாத்திரங்கள் வாழ்க்கையை ஒரு நீதிபதி ஒதுங்கி நின்று வாழ்க்கையை ஒரு வழக்காகக் கூர்ந்து கவனிக்கின்றவை. நிலைத்த சத்தியம் எதுவென்று, இருளிலிருந்து ஒளியை நோக்கி நடக்கும் இடைவிடாத பயணம் போன்று, அவரது கதைப் போக்கும் பாத்திரங்களும் நம்மை அழைத்துச் செல்லும்.
பாத்திரப் படைப்பு என்பது ஷோலகவ்வின் நாவல்களில், ஒரு பிரித்துச் சொல்லக் கூடிய அம்சமாக இராது. ஒட்டு மொத்தமான ஓர் ஒருங்கிணைந்த சித்தரிப்பின் ஊடே ஆங்காங்கே அது வெளிப்படும்.
அவர் நிலப்பிரபுவையோ அல்லது ஒரு விவசாயியையோ, ஒரு வியாபாரியையோ சித்தரிக்கிறார் என்றால் அந்தந்த வர்க்கத்தின் மேன்மையும் தாழ்வும் கலந்தாகவே அவர் பாத்திரங்கள், உள்ளத உள்ளவாறே வெளிப்படும்.
குடும்ப உறவுகள், காதல், வெறுப்பு, நட்பு முதலியவற்றை வெளிக்கொணர்வதன் மூலம் அந்தக் கதாபாத்திரங்கள் தமது வர்க்க குணங்களிலிருந்து மாறுபடாத அச்சு அசல் மனிதர்களாகப் படைக்கப்பட்டார்கள்.
ஷோலகவ்வின் எழுத்துத் திறனில், மிகவும் பெரிய சாதனை ஒன்று உண்டு. ஒரு கால கட்டத்தின் வாழ்க்கையை அதன் கதாபாத்திரங்கள் யாவும் உண்மையான ஆனந்தத்தை அடைய இடைவிடாது போராடுகின்றவை.
உண்மையான ஓர் மாபெரும் எழுத்தாளர் ஒரு கால கட்டத்தின் மனிதன் எப்படி இருந்தான் என்று காட்டுவதோடு நின்று விடுவதில்லை.
ஒரு லட்சியத்தை நோக்கி, அவன் எவ்வாறு வீறு நடை போட்டான். என்பதையும் காட்டியாக வேண்டும் அப்படிக் காட்டினால் ஒழிய, அவனது எழுத்து எந்த மகத்துவத்தையும் பெறுவதற்கில்லை.
இந்த விஷயத்தில், ஷோலகவ்வின் மூன்று நாவல்களிலும் வருகிற கதாநாயகர்களாகட்டும், கதாநாயகிகளாகட்டும், தம் பணியை செவ்வனே நிறைவேற்றி இருக்கின்றனர்.
இதன் தொடர்பாக ரஷ்ய இலக்கிய மேதைகள் இருவரது கருத்தை இங்கு தருவது பொருத்தமாக இருக்கும்.
[ஒரு நாவலை ஓர் எழுத்தாளன் எழுதும்போது தன்னைப் பொறுத்த அளவில் வாழ்க்கையில் எது நல்லது எது கெட்டது என்ற விஷயத்தில் ஒரு தெளிவான உறுதியான கருத்து வைத்திருக்க வேண்டும். இதைப் பற்றி அவனுக்கு ஒரு நிச்சயம் இல்லை என்றால் அவனால் நல்ல தன்மையுள்ள ஒரு கதாபாத்திரத்தின் மூலம் வெளியிடுவது இயலாது.- டால்ஸ்டாய்

நல்ல எழுத்தாளர் அல்லது சர்வதேசத் தன்மை கொண்ட எழுத்தாளர் என்று நாம் மதிக்கும் எந்த எழுத்தாளரிடமும் ஒரு பொதுப் படையான தனிப்பண்பு உள்ளது. அவர்கள் ஏதோ ஒரு மையத்தை நோக்கி நகர்கின்றனர். தம்மைப் பின்பற்றி வரச்சொல்லி விரல் அசைக்கின்றனர். அவர்கள் காட்டும் வாழ்க்கை உள்ளது உள்ளபடியே இருப்பது மட்டுமல்ல. அது எப்படி இருந்திருக்க வேண்டும் என்பதையும் வெளிப்படுத்துகிறது. இதுதான் நம்மைக் கவரும் அம்சம் - ஆண்டன் செகாவ்.
இந்தப் பெரிய பணியில் அவர் பெற்ற வெற்றி டான் நதி அமைதியாகப் பாய்கிறது. நாவலில் “கிரகரி மெலெகோவ்” என்ற மையப் பாத்திரத்தின் ஒவ்வொரு அசைவிலும் தெளிவாகப் புலனாகும்.
ஓர் உண்மை மனிதன் யார் என்ற விஷயத்தில் ஷோலகவ்வுக்கு அசைக்க முடியாத உறுதி உண்டு, அவன் சுறுசுறுப்பானவன். வெல்ல முடியாத தனித்தன்மை கொண்டவன், நன்மை, சத்தியம், அழகு முதலிய உயர்ந்த லட்சியங்களுக்காக அவன் இடைவிடாது போராடுபவன்.
ஷோலகவ்வின் கதாநாயகர்கள் இந்த உன்னதப் பண்புகளைப் பெற்றவர்கள் அல்லது அதைப் பெற பாடுபட்டவர்கள்.
பிரபல ரஷ்ய எழுத்தாளர் கொரொலெங்கோ ஒருமுறை “மனிதன் ஆனந்தமாயிருக்கவே பிறப்பிக்கப்பட்டவன்; ஒரு பறவை எப்படி பறப்பதற்காகப் பிறப்பிக்கப்பட்டதோ அதைப் போன்று” என்று குறிப்பிட்டார்.
உலக நாவல் இலக்கியத்துக்கும் பெருமை சேர்த்த மூன்று நாவல்களை எழுதிய ஷோலகவ், இருபதாம் நூற்றாண்டின் மகத்தான எழுத்தாளர்களில் ஒருவராக விளங்கினார்.
மனித உழைப்பின் பெருமை, தீமைக்கு எதிராக மனித ஆன்மா இடைவிடாது நடத்தி வரும் போராட்டம் இவற்றை அவரது நாவல்கள் ஒலிம்பிக் தீப்பந்தம் போல் உயர்த்திப் பிடித்தன.
அவர் காலமானபோது, சர்வதேச நாவல் வாசகர்கள் ஒரு மாபெரும் தனிப்பட்ட இழப்பை அனுபவித்து வருந்தினார்கள். ஷோலகவ் முகமறியாத பலரால் அவ்வளவு நேசிக்கப்பட்டவராயிருந்தார். அவர் மனித குலத்தின் சொத்து.